9. ‘Goed nieuws’

Het is maandag 15 juli en ik word gebeld door het UMCG. ‘Mevrouw Ubeda van der Park, ik weet niet of u het al gezien heeft in de UMCG-app, maar wij hebben de echo en punctie voor u kunnen inplannen op donderdag 18 juli om 10 over 12’. Het UMCG heeft een app, en in die app kun je je afspraken inzien, onderzoeksverslagen, uitslagen van het afgenomen bloed, brieven die ze naar de huisarts sturen en de mogelijkheid om de arts een bericht te sturen. Erg handig dus. Ik had de nieuwe afspraak nog niet gezien, maar geef aan dat ik er zal zijn. Ik bel meteen het taxibedrijf om de rit vast te leggen.

Het is woensdagavond als ik even naar de supermarkt ben voor een paar boodschapjes en ik gebeld word door een voor mij onbekend mobiel nummer. Het is endocrinoloog dokter Brunet – van Ockenburg vanaf haar vakantieadres in Zuid-Frankrijk! Ze belde even om te vragen hoe het met me gaat en of ik het allemaal nog een beetje trek. Wow, deze had ik niet zien aankomen, wat lief! We praten over wat er geconstateerd is qua uitzaaiingen en hoe nu verder. Ook vraag ik haar naar de ‘donkere vlekken’ die ik nog altijd rondom mn wond heb. Ze kan er niet direct een antwoord op geven wat het is, maar wil het graag door een dermatoloog verder laten uitzoeken. Bijna een half uur later hangen we op. Nog een beetje onder de indruk van dat de dokter mij persoonlijk heeft gebeld vanaf haar vakantieadres , ga ik weer op huis aan. Ik stond al die tijd op het parkeerterrein van de supermarkt dat ze belde 😊

Donderdag 18 juli 2019

Wanneer we rond kwart over 10 terugrijden naar huis, omdat we net Bram, onze 9 weken oude rottweilerpup, naar de zaak hebben gebracht, zien we de taxi om de hoek van onze straat staan. We zouden pas om half 11 opgehaald worden, vandaar dat hij nog even staat te wachten. Rond 5 voor half 11 komt hij de oprit oprijden en zei meteen: ik ben wat aan de vroege kant. Wij lachten en zeiden hem dat we de taxi al hadden zien staan net. Peter en ik stappen in de taxi en we rijden naar een dame aan de andere kant van Coevorden. Die gaat ook mee en moet er in Oosterhesselen uit. Nadat de dame is uitgestapt, gaat Peter voorin zitten en ze kletsen de hele rit over auto’s enzo.

Bij het ziekenhuis aangekomen, neemt de chauffeur afscheid van ons en zegt, als je zo weer klaar bent mag ik je waarschijnlijk weer mee terugnemen naar Coevorden. Ik heb op dat moment nog geen idee hoelang alles gaat duren, dus we zien wel.

We lopen eerst nog even langs de prikpoli bij de oncologie om bloed af te laten nemen. Iets wat tegenwoordig meer regel dan uitzondering is, wanneer ik een afspraak in t UMCG heb.

Waarschuwing!!!! Kun je niet tegen bloed of naalden…even snel doorscrollen😂

Daarna zetten we de wandeling voort richting de afdeling radiologie. Deze zit achter de fontein. Omdat het onderzoek volgens de telefoniste van maandag een uur gaat duren, gaat Peter even op bezoek bij een bekende van hem, die zijn kantoor op 5 minuten loopafstand van het ziekenhuis heeft. Ik spreek met Peter af dat ik hem bel als ik klaar ben. Rond 12 uur meld ik me bij de balie radiologie en word doorverwezen naar wachtkamer C. Inmiddels ken ik al aardig de weg, dus uitleg voor de weg ernaartoe is niet nodig. Ik ga zitten en wacht netjes op mn beurt.

Dan zie ik de dame die de vorige echo bij mij heeft gedaan en met spoed een punctie wilde uitvoeren. Ze vraagt vriendelijk hoe t met me gaat en ik zeg haar dat ze gelijk had, toen ze dacht, dat wat ze zag op de echo niet oké was. Haar reactie, zie je wel, was t dus toch niet voor niks. Blij dat we meteen geprikt hebben toen! Ze heeft een overleg dus gaat weer verder.

Intussen zit ik nog steeds te wachten, en wachten, en wachten, en is het al 5 over 1. Dan ga ik toch maar eens even informeren bij de balie. Ik heb toch wel vandaag een afspraak? Ik begin aan mezelf te twijfelen. De laatste tijd vergeet ik nog wel eens wat dingen dus t zou zomaar kunnen dat ik me vergist heb. Bij de balie staat een flinke rij, en als ik dan aan de beurt ben zegt de dame dat ze wel even persoonlijk gaat informeren.

Ik loop terug naar de wachtkamer en daar zegt een dame die ook zit te wachten, dat ze me net omgeroepen hebben, maar dat ik er niet was… zul je net zien, ik zit een uur te wachten, loop even weg, en ja hoor! Ik loop het kamertje in waar de deur van open staat en daar is de verpleegkundige. Ze excuseert zich meteen dat het ‘ietswat’ uitloopt. Hadden ze me best wel even kunnen zeggen, vind ik.

Ik ga op het bedje liggen en de echo word meteen gestart. De dame achter het echo apparaat overlegt met een man die ik al eerder gezien heb bij eerdere onderzoeken. Als ik vraag of er iets zichtbaar is, krijg ik een wazig antwoord dat ze dat nog moeten onderzoeken. Ik weet dat ze geen diagnoses mogen geven, maar zou t wel prettig vinden als ik me er een klein beetje op kan voorbereiden. De laborante maakt de benodigde spullen klaar voor de punctie.

Door de operatie zijn er een aantal zenuwen die geen gevoel meer geven in mijn hals. Helaas op de plek waar geprikt moet worden, voel ik ze wel. De dame prikt en ik hoor haar mompelen tegen haar collega dat ze er niet goed bij kan komen. Dat merk ik ook aan het gewiebel van de naald in mijn hals. Het lukt niet en ze prikt opnieuw. Ook deze keer lukte het helaas niet. Haar collega, de man van de eerdere onderzoeken, neemt t over en gelukkig prikt deze wel in 1x goed. Er word wat weefsel uitgezogen en meteen aan de laborante gegeven die controleert of het goed is. Ze knikt en zegt, prima zo! Ik krijg een pleistertje op de geprikte plek en mag weer gaan. Ik vraag of er bekend is wanneer de uitslag komt. Dat duurt meestal een dag of 5…

Buiten bel ik Peter op om te zeggen dat ik klaar ben. Alsof hij t aanvoelde, want hij was alweer bijna bij t ziekenhuis. Ik bel de taxi om te zeggen dat we weer naar huis willen en krijg het standaard antwoord, dat de taxi binnen een half uur bij ons is. Het duurde iets langer, maar wie kwam er aanrijden? Juist, dezelfde meneer van de heenreis. Peter stapte voorin en ik languit achterin. De terugreis heb ik geslapen.

Maandag 22 juli 2019

Rond 9 uur word ik gebeld door een onbekend nummer. Het is Roel van de WMO (gemeente), onlangs hebben we hulp aangevraagd voor de huishouding, omdat het toch wel is gebleken dat ik nog niet voldoende hersteld ben van de operatie om dit zelf te doen en Peter 6 dagen in de week aan het werk is en ook nog niet helemaal de oude is. Onze aanvraag is goedgekeurd en er zal contact met ons opgenomen worden om een planning te maken! Goed nieuws en weer een zorg minder.

Rond half 11 gaat alweer de telefoon. Het is chirurg dokter Been! Hij belt me om te vertellen dat de uitslag van de punctie bekend is. Linksboven en rechtsonder zijn uitgezaaid, maar rechtsboven, waar de punctie gedaan is, is schoon!🥳 Hij vraagt of we toch evengoed op het spreekuur willen komen s’middags. De afspraak die al gepland stond.

Rond 12 uur staat Taxi Doornbos weer bij ons op de oprit. Ditmaal een hele vriendelijke taxidame die zelf ook uit Coevorden komt. We halen weer iemand op en deze persoon moet naar Beilen. Leuke toeristische route naar t UMCG. Zo worden de ritten nooit saai. Wanneer mevrouw is uitgestapt op het terrein van de GGZ, vervolgen we de reis naar Groningen. We kletsen wat en ze verteld dat ze 14 jaar op Tenerife gewoond heeft. Uiteraard vertel ik over mijn Spaanse roots en zo hebben we leuke gesprekken! Momenteel zijn ze aan het werk op de ring van Groningen, dus we moeten een stukje door het centrum om bij het ziekenhuis te komen. Even voor half 2 komen we aan. Ook deze dame vraagt of de afspraak lang duurt, omdat ze ons misschien wel weer terug mag rijden.

Op de poli oncologie aangekomen meld ik me bij de aanmeldzuil en we gaan zitten in de wachtkamer. Peter moest nog even naar het toilet en uitgerekend op dat moment word ik binnengeroepen. Ik vraag dokter Been nog even te wachten op Peter. Als we dan compleet zijn, laat hij de beelden van de MRI zien, waar duidelijk op te zien is waar de uitzaaiingen zitten. Hij legt uit dat de operatie naar verwachting zo’n 3 a 4 uur zal gaan duren en dat deze ‘met potlood’ gepland staat op dinsdag 20 augustus. De opname zal een dag eerder zijn. Gelukkig hoef ik niet weer langs alle anesthesisten en reutemeteut omdat het nog niet zo lang geleden is, dat ik geopereerd ben. Hij geeft aan dat de operatie zal worden uitgevoerd door dokter Jansen, die nu nog met vakantie is. Voor de plek linksboven gaan ze een nieuwe incisie maken en rechtsonder zal via de bestaande wond verwijderd worden. Dit is nog wel een pittig klusje, omdat de plek achter mijn sleutelbeen zit. Dokter Been verwacht dat dokter Jansen de plekken goed weg kan halen. De jodiumkuur zal ingepland worden op het moment dat ik geopereerd ben. Normaal word je dan 6-8 weken later opgeroepen. Hij gaat proberen dit na 4-6 weken te doen, zodat ik niet zolang hoef te wachten. (En de kans op nieuwe uitzaaiingen kleiner is). Alles is duidelijk en hij geeft nog een opdracht om bloed te prikken. We schudden de hand en gaan door naar de prikpoli oncologie, waar ik weer snel aan de beurt ben. De taxi word gebeld en we lopen richting de hoofduitgang. Een minuut of 10 later komt dezelfde dame van de heenreis ons weer oppikken. Een gezellige terugreis dus. Thuis aangekomen plof ik neer op de bank en val in slaap. Die afspraken en ritten zijn toch nog wel erg vermoeiend allemaal.