Na een poosje van afwezigheid om diverse redenen, heb ik besloten het schrijven weer op te pakken, zowel voor mezelf als verwerking als voor de mensen die me volgen (Dank daarvoor, het doet me nog steeds goed!)
Maandag 27 januari 2020
Maandag, 27 januari. Het is 10 over 7 als de taxi de oprit oprijd om me te halen. Vandaag een intakeprogramma in het revalidatiecentrum Beatrixoord in Haren. Ik heb om half 9 mijn 1e afspraak.
Ik ben er ruim op tijd als ik een immens gebouw voor me zie. Ik stap naar binnen en meld me aan. Middels een plattegrondje word me uitgelegd waar ik zijn moet en ik naar de wachtkamer waar ik verwacht word. Eerst een conditietest.
Binnen in de ruimte word er eerst een ECG van het hart gemaakt en daarna krijg ik een masker op waar zuurstof mee gemeten word en een boel plakkers op mn lijf. Dan op de hometrainer en fietsen maar! Pfoee mijn conditie is niet meer wat het geweest is! (Misschien ben ik daarom ook hier, revalideren 😊) Na 20 minuten ben ik echt kapot en word het licht in mn hoofd, ik snak naar adem. Het is genoeg geweest zegt de dokter die via schermpjes alles in de gaten houd. Het rapportje wat eruit komt word later besproken.
Dan volgt de intake bij de diëtiste. Een hele vriendelijke jongedame, ik schat haar zo een jaar of 25. Ze bespreekt mijn eet- en drinkpatroon en geeft aan dat er veel energie te behalen is uit een goed voedingspatroon. Ze wil hier samen met mij aan gaan werken.
Na een half uurtje weer door naar mijn volgende afspraak. Ik verdwaal wat in de gangen waardoor ik bijna te laat ben op mn volgende afspraak bij de ergotherapeute.
De ergotherapeut vraagt wat mn hulpvraag is. Ik geef aan nog altijd weinig energie te hebben en dat dit niet veel beter is geworden sinds ik weer met werken ben begonnen. We bespreken een aantal mogelijkheden en ze denkt dat ik er wel belang bij kan hebben om in de groepsbehandeling mee te gaan doen over omgaan met energie. Ze loopt na afloop met me mee naar de centrale hal. Het is zo’n immens gebouw dat ik hier gemakkelijk kan verdwalen.
Terug in de centrale hal, bel ik de taxi op en dit gaat zeker een uur duren voor deze bij me kan zijn. Ik besluit even naar het tuincafé te gaan, het bedrijfsrestaurant van het Beatrixoord. Ze hebben daar broodjes, snackjes, taartjes, koffie, thee en fris en zelfs warme maaltijden! Ik besluit het bij een kopje verse muntthee te houden.
Ruim een uur later is de taxi weer gearriveerd en begint de terugreis van een uur naar huis weer. Ditmaal een korte reis voor mijn gevoel, want we waren de straat nog niet uit en ik sliep alweer!
Lexie blogt 