25 september 2019, de datum dat de 1e gesprekken en voorbereidingen gaan plaatsvinden voor de radioactieve jodiumkuur. (RAJ)

2 weken daarvoor, 12 september moet ik stoppen met het medicijn wat ik krijg in lage dosering als vervanging voor mijn schildklier. Een week daarna op 18 september moet ik een speciaal jodiumarm dieet gaan volgen. Dit is helaas zo makkelijk nog niet allemaal, maar met wat hulp van een website met receptjes proberen we zo smakelijk mogelijk te eten. Om een idee te geven: jodium zit echt overal in! Het is nu dus de kunst om zo jodiumarm mogelijk te eten 10 dagen lang. Voor het eerst sinds ik de diagnose kanker heb, voel ik me wat ziekjes en slapjes. Ook mn hormoonhuishouding schiet alle kanten op. Van treurig en spontaan huilen tot supervrolijk en niet eens weten waarom. Een lopende hel voor Peter dus, maar hij slaat zich er goed doorheen en helpt me waar hij kan.

In de tussentijd loop ik wat te klagen dat ik bang ben dat het weer kwaadaardig gaat groeien enzo en waarom ze geen tussentijdse scan maken. Maar dan belt dokter Jansen me om die angst wat weg te nemen en ga ik weer door.

Woensdag 25 september 2019

Om 10 uur worden we in het ziekenhuis verwacht voor een opname gesprek en om kwart voor 11 krijg ik een proef ‘slok’ jodium. De taxi heb ik dus vastgezet om 8 uur. Uiteraard kwam deze weer erg mooi vroeg. De bus komt de oprit oprijden en wie zie ik achter het stuur? Dezelfde chauffeur als van de zomer toen het zo warm was en zijn airco kapot was. We sluiten af en stappen in. Hij moet nog iemand ophalen in Coevorden bij het station in de buurt en 2 mensen in Emmen. Hij had zn 1e rotonde nog niet uitgereden en ik kijk Peter aan.

Deze man lijkt vreselijke haast te hebben en gaat de bochten door alsof hij max Verstappen zelf is, maar vergeet even dat hij in een grote rolstoelbus rijd. Je kunt je vast voorstellen hoe het is om daar achterin te zitten. De GoldRush van Slagharen was nog minder spannend… Peter probeert wat grapjes te maken, die ook wel echt grappig zijn 😂

Na een spannende rit, kwamen we om 5 over half 10 aan bij de hoofdingang. Ik moet zorgen dat ik voor 10 uur een ECG laat maken, bloed laat prikken en urine inlever. Een onmogelijke opdracht! We lopen eerst naar de afdeling om een ECG te laten maken. Een hoop zuignappen en bijna een kwartier verder, kom ik weer naar buiten. We lopen door naar de prikpoli. Op dat moment is het uitverkoop daar, wat een drukte!!! We besluiten door te lopen naar de oncologie prikpoli, maar ook daar was het gratis.. ik meld me aan en dan blijkt dat er geen prikopdracht voor me in het systeem staat, terwijl ik toch echt mn bloed moest laten prikken. Er word contact gezocht met de arts en die zorgt ervoor dat het alsnog geregeld word. Intussen zijn wij naar de afdeling gelopen waar we om 10 uur een afspraak zouden hebben, dit om te melden dat we dit niet gaan redden. Het is allemaal geen probleem. Doe rustig aan en probeer de afspraak van kwart voor 11 wel te halen. We gaan weer terug naar de prikpoli oncologie en krijgen een nummertje. Alsof ik al wat radioactiefs in me had, werd ik ineens een helder licht en vroeg of ik vast een bakje urine mocht volmaken in de wachttijd. Dit was geen probleem. Ik pies het bakje vol en moet deze bij me houden tot ik aan de beurt ben voor het prikken. Weer word me pijnlijk duidelijk op welke afdeling ik zit als er een jongen tegenover me komt zitten die duidelijk behandeld word voor kanker. Vandaag raakt het me nog meer dan het eerder al deed. Wanneer ik aan de beurt ben geef ik mijn potje af en zeg dat er haast bij is. Dat potje gaan ze namelijk gebruiken om een zwangerschapstest op te doen, zodat ze zeker weten dat ze me een proefslok jodium mogen geven.Komt allemaal in orde mevrouw, hoor ik de dame op het priklab zeggen. Mijn bloed word verder afgenomen en tis weer klaar. We lopen het halve ziekenhuis door om op de juiste afdeling te komen. Onderweg vond ik het ook nog even nodig om een potje te gaan staan janken midden in de hal. Peter zegt me dat alles wel goed komt en troost me.

We komen aan op de volgende afdeling waar we gaan zitten in de wachtruimte, het is 10 voor 11. 5 minuten later dan onze afspraak. Ik geef het ook door aan de dame bij de balie. We worden vrij snel binnengeroepen. De dokter geeft aan dat de urine nog niet getest is en dat zolang dit niet gebeurd is, ze niets kunnen doen. Hierop ontploft Peter een beetje. Tis toch niet te geloven? Alles wat fout kan gaan vandaag, gaat fout…

Ik ga geduldig weer in de wachtkamer zitten en Peter een luchtje buiten scheppen. Ik heb goede hoop dat we snel aan de beurt zijn. 1,5(!) Uur later zijn ze er officieel achter dat ik niet zwanger ben en dat ik een proefslok jodium mag. Die proefslok word gegeven, om een dag later op de scan goed te kunnen zien hoeveel radioactief jodium ze me moeten toedienen tijdens de kuur. De slok bestaat uit een klein potje met een doorzichtige geur- en smaakloze vloeistof welke ik moet doorslikken. Dit word nagespoeld met een klein bekertje water en dat was alles!

We lopen daarna naar afdeling E4VA, de afdeling waar ik opgenomen zal worden aankomend weekend. (Als de scan van morgen goed is) Inmiddels is het half 1, wat bij de meeste afdelingen lunchpauze betekend. Bijdehand als we zijn hebben we wel aangegeven dat we het bijzonder prettig zouden vinden als iedereen die we moeten spreken nog heel even wacht met z’n lunchpauze, anders zit je zo weer een half uur extra te wachten. Eerst komt de voedingsassistente, die was vrij snel klaar. Wat ik s’morgens en tussen de middag eet aan vers beleg. Dan zorgt ze dat het er ligt. Erg lief! Dan de verpleegkundige van de afdeling Paula heet ze. Een vrouw met gelukkig hetzelfde type humor als dat wij hebben. Ze geeft uitleg over de jodiumsuite en dat zoals het nu lijkt ik daar samen met anderen zal worden opgenomen. Ze legt uit hoe t allemaal gaat en werkt. Daarna komt de zaalarts, die wil nog wat onderzoekjes bij me doen, dus we gaan in een apart kantoortje zitten. Ze stelt wat vragen en doet nog lichamelijk onderzoek. We zijn klaar!!! Weer beneden gekomen bel ik de taxi op dat we naar huis willen. Binnen een half uurtje zal die er zijn, hoor ik de dame aan de andere kant van de lijn zeggen. Ik doe ook meteen even mijn beklag over de chauffeur van vanmorgen. Dat ik echt niet meer met deze meneer mee wil rijden! Het word genotereerd. 40 minuutjes later komt er een meneer van Dorenbos in een dikke AMG Mercedes aanrijden. We mogen met hem mee!😊😊

4 september is mijn verjaardag, 35 jaartjes jong zal ik worden. Helaas dit jaar geen groot feest, omdat ik 2,5 week geleden nog geopereerd ben. Wel kon ik via Facebook een inzamelingsactie houden voor een goed doel. Ik heb heb het UMCG-kankerresearchfonds aangewezen hiervoor. Al met al schoten de donaties de pan uit! Ik had het doel ingesteld als 100 euro. Uiteindelijke stand 135 euro! Supertrots op iedereen die gedoneerd heeft, maar ook op iedereen die me steunt qua appjes, belletjes, kaartjes,mailtjes, bezoekjes, enz.

Op de dag zelf zijn mijn ouders nog geweest met m’n zussie en oma. S’avonds nog een paar vrienden en mn schoonvader en zwager maar toen lag ik al languit op de bank. Zo moe…

Dat feestje komt wel weer als ik weer beter ben!🥳

Het is maandag 19 augustus en mijn telefoon stroomt vol met berichtjes als; suc6! Sterkte, jij kan dit en snel weer beter worden! Het doet me goed, al heb ik niet de puf om overal op te reageren, ook bedenk ik me dat ik niet veel hoef te doen, maar dat de doktoren beter succes en sterkte gewenst kunnen worden.😊 Om 20 over 8 zal de taxi er zijn, dus ik ga nog even snel aan de wandel met Beer en Bram. Ik ben nog maar net weer thuis van de wandeling en dan staat de taxi er al. Het is pas 10 voor 8! Gelukkig heeft de chauffeur nog eventjes, dus kunnen we rustig de laatste dingetjes doen voor we op pad gaan. Mijn koffertje had ik de avond ervoor al ingepakt dus die stond al klaar.

Het is pas 9 uur als we voor de hoofdingang staan van het UMCG. 1,5 uur te vroeg weliswaar. Maar goed, beter te vroeg dan te laat. We besluiten om nog even de stad in te lopen op zoek naar een broodjeszaak. Voor t eerst in mn leven zie ik de martini toren.We lopen door, de stad in en treffen daar een bakker Bart. Peter besteld een broodje gezond en ik een broodje carpaccio.Met het broodje in de hand lopen we weer terug richting t ziekenhuis. Het is dan pas 10 uur, maar ik mag me al aanmelden bij de balie. We brengen mn koffertje naar K4VA. Ik moet daarna nog even naar t lab om bloed te prikken.De dame op t oncologielab kende me en volgt mn blog ook! Superleuk! Op de oncologie stond een karretje met kussentjes. Deze kussens zijn handgemaakt en eigenlijk bedoeld voor borstkankerpatiënten,maar door de vorm ook supergeschikt als hals/nekkussentje. Ik krijg er eentje van Peter cadeau.Weer terug naar K4VA, waar ik opgenomen ga worden. Daar mogen we bij aanmelding eerst nog een half uur in het dagverblijf wachten. Dan komt de co-assistent ons ophalen en doet het intake gesprek. Ik word gewogen, aan alle kanten beluisterd, de bloeddruk word gemeten en ik geef aan welke medicijnen ik gebruik. De zwarte stift komt weer op tafel en ik krijg een paar lijnen en pijlen in mijn hals getekend, dit om aan te geven wat er morgen geopereerd moet gaan worden.Ik heb de keuring weer doorstaan en word begeleid naar m’n kamer. Het is net als de vorige keer een mooie ruime 4 persoonskamer, waar we maar met z’n 2en zijn! Ik kijk weer uit over de Ikea en de Mac.De andere dame lag er al een paar weekjes met een ingewikkelde buikoperatie. Ik zet m’n spulletjes in mijn kastje en loop met peter mee naar beneden, waar hij wacht om opgehaald te worden. Hij mag namelijk nog steeds niet mee terug met de taxi, omdat hij mijn begeleiding is en ik in het ziekenhuis blijf. Het duurt niet lang voor Nick er is om Peter op te halen. Ik zeg ze beiden gedag en ga weer naar boven. Ik moet nog wat zaken klaarmaken en afhandelen voor de kapsalon, dus plof neer op mijn bed met de laptop op het tafeltje voor me. Later slaap ik nog een paar uurtjes, tot het avond eten rond half 6 komt. Het is erg lekker!Na het eten krijg ik van de verpleging een seintje dat mijn schoonmoeder (Peters moeder) weer op de uitslaapkamer is. Zij is namelijk een dag voor mij aan de beurt voor een halsoperatie. Helaas loopt die ook al een flinke poos in de lappenmand. Ik krijg toestemming via de verpleging van Dineke (zoals mijn schoonmoeder heet) dat ik erbij mag. Normaal is dit alleen voor directe familie, zoals een partner of kinderen. Omdat het best een doolhof is om bij de uitslaapkamer te komen, gaat de verpleging met me mee.
Daar aangekomen vind ze het erg fijn dat ik er ben. Ze kan door de operatie niet praten, maar schrijft wat dingen op het bloknootje wat voor haar ligt. Ze is redelijk helder! een half uurtje later komt de rest van de familie. Ik besluit nog even te blijven hangen op de gang en bij te praten. Daarna ga ik weer terug naar mijn kamer en vertel Peter dat alles goed is gegaan met de operatie van zijn moeder en dat ze het fijn vond dat ik even langskwam.De rest van de avond kijk ik nog wat tv, netflix. leer mijn buurvrouw een beetje kennen en maak nog een paar wandelingetjes door het ziekenhuis. Rond half 11 ga ik slapen.

Dinsdag 20 augustus 2019

Het is onmogelijk om te vergeten dat je in het ziekenhuis bent, wanneer ze om 6 uur s’morgens een controle ronde doen vanuit de nachtdienst, waar ik wakker van word. Ik slaap gelukkig ook weer snel in, totdat om kwart over 7 de dame van het ontbijt naast mijn bed staat. Ze was even vergeten dat ik nuchter moet blijven tot aan de operatie, dus ik doe mijn ogen weer dicht. Om half 9 komt de verpleging me melden dat ik vermoedelijk tussen 10 en half 11 aan de beurt ben, maar dat ze gebeld worden als het zover is, en dan moet ik klaar zijn. Ik krijg vast mijn sexy blauwe jurkje weer aan. Om een uur of 10 word de afdeling gebeld dat ik mag komen. Het blijkt dat er een O.K op de dagbehandeling is gereserveerd in de toren naast waar ik opgenomen lig. we hoeven dus niet ver. Mijn bed wordt door de gangen gereden naar de lift, waar we 1 verdieping naar beneden gaan naar de 3e.

Bij aankomst op die afdeling moet ik zo’n mutsje op. We (de verpleging en ik) maken nog wat grapjes over de type mutsjes. ze zijn er namelijk ook in baardvorm en twijfelen nog even om dokter Jansen in de maling te nemen door een baardmutsje op te zetten.😂 Ik word naar een kleine ruimte gereden, waar mijn infuus zal worden aangelegd. De dokter die dat komt doen, stelt zich netjes voor, maar ik heb moeite zijn lange en ingewikkelde naam te onthouden. Ik hou het op dokter Vladiwodstok. Hij kwam van oorsprong uit Litouwen vertelde hij me. Dokter Vladiwodstok deed vreselijk zijn best om mijn infuus aan te leggen maar helaas had hij vandaag geen geluk. Hij besloot het straks in de operatiekamer nog eens te proberen met zijn collega’s erbij.

Ongeveer 5 minuten later word ik de OK binnen gereden. Er staan zo’n man of 10 te wachten op me, ook Dokter Jansen zie ik even voorbij schuiven. Ze vraagt of alles klaar staat. Er word nog wat aan wat apparaten gedrukt en gedaan. Dokter Vladiwodstok probeert tevergeefs mijn infuus aan te leggen. Het wil niet!! En het doet heel erg zeer!! Hij bied zijn excuus aan en laat zijn collega proberen. Met de nadruk op ‘proberen’  want ook deze collega is niet zo’n prikwonder. Dan komt de opperhoofdprikker en die zet in 1x het infuus erin, welliswaar op een hele nare plek, maar hij zit! Het feest kan beginnen. Ik moet aan dokter Jansen nog even vertellen wat ze moet opereren en wanneer ik geboren ben. Dan zegt ze; tot straks! Ik krijg via het infuus mijn narcose toegediend en weg ben ik… het is dan even voor half 11.

Rond kwart voor 5 zie ik dat ik op een afdeling lig die uitkijkt op de toren waar ik opgenomen ben. Verder ligt er op dat moment niemand behalve ik. De verpleging komt naar me toe lopen en zegt dat alles goed is gegaan. Ik vraag meteen of ik wat mag eten en drinken. Ze zegt laten we eerst maar starten met een kopje thee. Eigenwijs als ik ben, mag er ook suiker in? De verpleging kijkt me aan en zegt zullen we eerst even kijken hoe je überhaupt op thee reageert? Ik voel me klaarwakker en ben van mening dat dit prima kan. De thee blijft binnen. Dan een broodje. Het broodje smaakt erg lekker en ook die blijft erin. een half uurtje later word ik opgehaald en teruggebracht naar K4VA. De voedingsmevrouw zegt dat het allemaal nog teveel is om mee te gaan eten met het diner. Ik zeg dat ik alleen de koude bijgerechten heb aangekruist gister en dat ik deze graag wil proberen. Ze zegt dat het eigen verantwoording is, maar dat ze het me afraad. Maar ik heb honger en wil eten!!

lekker aan de tomaat en olijven, beetje rauwkost erachteraan, appelmoes, wat fruit uit een bakje en als toetje een yoghurtje! Jummie wat een feestmaal!

Ik besluit dat ik graag mijn bed uit wil proberen te komen. Dit is nog niet zo handig, aangezien ik nog een katheter heb hangen aan mijn bed. Dokter Jansen komt langs en die verteld me dat de operatie goed is gegaan. Ze heeft er vertrouwen in dat ze zoveel mogelijk kwaadaardig weefsel heeft weggehaald. En dat de katheter er wel uit mag. Sterker nog, ze zegt, je kunt morgen wel naar huis. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg dat ik hier niet op voorbereid was. Ik wil natuurlijk wel graag naar huis, maar ik wil er wel zeker van zijn dat alles oké is voor ik ga. Het is tenslotte een uur rijden naar Groningen als er iets niet goed is. Daarnaast wil ik eerst zonder die drains zijn. We spreken af een dagje later, dat we donderdag gaan kijken om naar huis te gaan.

S’avonds komt Peter op bezoek samen met zijn maat. We kletsen wat en een uurtje later gaat Peter nog even langs bij z’n moeder die aan de andere kant van het ziekenhuis ligt opgenomen.

Als ik rond tien uur wil gaan slapen, vraag ik de verpleging om pijnstillers. Deze krijg ik behalve 2 paracetamol,  niet, omdat ze volgens haar niet op mijn lijstje staan. Ik ben te moe om de discussie aan te gaan, maar snap er niks van. Ik gebruik normaal thuis een morfinetablet om te gaan slapen en nu zou ik deze niet hier mogen nemen? Ik heb ze zelf in m’n tas zitten. Maar besluit me netjes te houden aan het ziekenhuisregelement. Hier ga ik morgen nog wel een mijn zegje over doen.

Woensdag 22 augustus 2019

Woensdagochtend word ik alweer vroeg gewekt voor medicijnen en ontbijt. Ik hoop dat de morgen een beetje vlot gaat, want mijn ouders komen vanmiddag vanuit Noord Holland op visite en verblijven weer in het hotel tegenover het ziekenhuis. Wel sneu voor hun dat ik morgen alweer naar huis mag, terwijl ze net zijn aangekomen. In de morgen komt de dokter langs om te bekijken hoe de drains ervoor staan. Ik mis dokter Blij ei van eerder, die bracht een bepaalde vrolijkheid mee als ie z’n visite’s ging lopen. Bij deze dokter moet ik goed luisteren wat hij te vertellen heeft, aangezien hij de Nederlandse taal nog niet helemaal volledig beheerst. Scheelt dat ik thuis ben opgegroeid met een buitenlander(mijn paps) die nederlands sprak en dat klonk ongeveer hetzelfde 😉 Het infuus mag eruit en als de uitslagen van het bloedonderzoek morgenvroeg ook goed is, mag ik naar huis. De wonden helen ook mooi. Ik doe nog even mijn beklag over de pijnstilling die ik gisteravond niet in mocht nemen. Dokter zegt dat ik deze gewoon in kan nemen. Alle heisa voor niks dus. Pffff…

Mijn infuus is afgekoppeld!

Tijdens de koffieronde kreeg ik een grote glimlach op mn gezicht toen ze de post kwamen brengenFanmail!! Gister ook al een kaartje!
En alsof t nog niet genoeg was…Superlief weer!!😊 bedolven onder een stapel kaarten en balonnen voelde ik me erg goed die dag, al had ik nog wel veel pijn in mijn hals.

Eind vd middag komen mijn ouders op bezoek. Samen met hun heb ik een klein stukkie gewandeld, al was dat nog wel erg enthousiast. Ze gingen op tijd, zodat ik ook nog even kon rusten voor het eten kwam. Na het eten ben ik nog even op bezoek gegaan bij mijn schoonmoeder, die ook nog steeds opgenomen lag. Peters neef was daar ook met zijn vrouw en die vroeg op zijn beurt weer of ze nog even bij mij op bezoek mochten komen. Dus we zijn samen teruggewandeld naar K4VA en daar nog wat gekletst, en ook nog eens verwend met een doos chocolade! Het was een intensieve avond! Ik ga op tijd slapen, dan is t sneller morgen (zei mijn moeder altijd een dag voor we jarig waren)😂

Donderdag 23 augustus 2019

Ik heb goed geslapen (met pijnstiller 😉) en begin vol goede moed aan het ontbijt. Daarna even onder douche en als ik terugkom is de verpleging er om mijn drains te verwijderen! Wanneer deze verwijderd zijn is het wachten op de lab uitslagen en de visite van de dokter. Rond half 10 komt de dokter de wonden bekijken en geeft aan dat de bloed uitslagen geen reden geven om langer te moeten blijven. Om 13 uur mag ik ontslagen worden aldus dokter.
Zodra de dokter weg is, bel ik Peter op en mijn ouders om het goede nieuws te vertellen. Mijn ouders komen dan rond de middag bij me en zullen bij het ontslag zijn en de taxi die me naar huis zal brengen. Peter wacht me thuis op. Ik begin meteen mijn koffertje in te pakken, je kan er maar beter klaar voor zijn😊
Rond half 4 ben ik weer veilig thuis. De volgende dag gaan mijn ouders naar een hotel in Emmen waardoor ze wat dichter bij me in de buurt zijn.

Inmiddels zijn we alweer 18 weken verder na het krijgen van de diagnose schildkliercarcinoom met uitzaaiingen naar de lymfen. En ik ben nog altijd thuis. De ene dag vermoeider dan de andere. Ik probeer mijn dagritme er goed in te houden door dagelijks rond 8 uur op te staan en te wandelen met onze honden Beer en Bram.

25 juli

Het is heel warm buiten (graad of 35) en ik ben de gelukkige die mee mag in een taxi (rolstoel)busje waarvan de airco niet werkt. We rijden langs Veenoord en Nieuw-amsterdam om daar nog wat mensen op te halen en vervolgen onze zweterige weg naar Groningen. De chauffeur was ook niet erg spraakzaam, dus ik heb mijn ogen maar even dichtgedaan en heb zeker 3 kwartier geslapen.

Aangekomen in Groningen loop ik naar de afdeling revalidatiegeneeskunde, waar ik fysiotherapie krijg. Mijn hals is sinds de operatie nog altijd erg stijf. Ik heb de laatste keer oefeningen mee gekregen voor thuis en nu word er gekeken of die oefeningen geholpen hebben. De fysiotherapeute vraagt me alle oefeningen te doen en geeft aan dat alles een stuk soepeler is dan de laatste keer dat ze me zag. We bespreken de komende operatie door en ze maakt een aantekening dat ik de dag na mijn operatie fysio zal krijgen. Na ruim 3 kwartier is de afspraak voorbij en bel ik het taxibedrijf weer op voor de terugreis.

Waar het op de heenweg aan ontbrak is het op de terugweg dubbel en dwars goedgemaakt! Een superdeluxe Mercedes van alle gemakken voorzien(jawel een werkende airco!!!) en ook nog eens een hele vriendelijke chauffeur brengt me weer naar Coevorden.

Maandag 12 augustus

Rond 4 uur ga ik gebeld worden door de chirurg, dokter Jansen. Het word 5 uur, 6 uur, half 7.. en ja! De telefoon gaat. Ze loopt vreselijk uit en ze moet eigenlijk nog een patiënt bezoeken op de afdeling. Of ze me om half 8 terug mag bellen. Uiteraard is dit oké. Om klokslag half 8 belt ze weer. Ik had die week ervoor aangegeven dat ik wat onrustig ben over de uitzaaiingen die gevonden zijn. Als ze nu in een paar weken al zo kunnen groeien, wie zegt dan dat het nu niet alweer gegroeid is, of dat er alweer nieuwe plekken bij zijn gekomen? Moet er niet eerst nog een tussentijdse scan gemaakt worden? Het maakt me een beetje angstig. Bang dat ik na deze operatie opnieuw te horen krijg dat er dan weer opnieuw uitzaaiingen zijn die niet in de verwachting lagen enzo.

Gelukkig neemt dokter Jansen mijn zorgen zoveel mogelijk bij me weg. Ze geeft aan dat ze al 13 jaar als oncologisch chirurg werkzaam is, en dat ze dit heel eerlijk gezegd nog niet eerder meegemaakt heeft. Alweer ben ik een bijzonder geval, maar dat wist ik al 😊. Ook de chirurg heeft nog even haar bedenkingen gehad of er niet in de tussentijd nog een scan had moeten plaatsvinden. Maar ze is van mening dat als ze gaat opereren, deze plekken ook zichtbaar zullen zijn. Het geeft me een iets rustiger gevoel. Verder stel ik nog wat praktische vraagjes over de opname. Tot volgende week, sluit ze af.

In de tussentijd dat ik aan het herstellen ben, bikkelt Kaylee, de kapster in mijn kapsalon, ook nog door. Aangezien mijn herstel nu een stuk langer gaat duren, word het nu echt tijd om een vacature uit te schrijven. Hopelijk heb ik snel versterking voor haar gevonden!

Inmiddels is de brief over de opname ook binnengekomen. Maandag 19 augustus om half 11 begint mijn weekje all-inclusive Groningen op K4VA, dezelfde afdeling als de vorige keer. Hopelijk weer een bedje bij t raam met een fantastisch uitzicht! 😋

20 augustus ben ik als 2e aan de beurt. Volgende week, zodra ik me goed genoeg voel een update over de operatie.

Het is maandag 15 juli en ik word gebeld door het UMCG. ‘Mevrouw Ubeda van der Park, ik weet niet of u het al gezien heeft in de UMCG-app, maar wij hebben de echo en punctie voor u kunnen inplannen op donderdag 18 juli om 10 over 12’. Het UMCG heeft een app, en in die app kun je je afspraken inzien, onderzoeksverslagen, uitslagen van het afgenomen bloed, brieven die ze naar de huisarts sturen en de mogelijkheid om de arts een bericht te sturen. Erg handig dus. Ik had de nieuwe afspraak nog niet gezien, maar geef aan dat ik er zal zijn. Ik bel meteen het taxibedrijf om de rit vast te leggen.

Het is woensdagavond als ik even naar de supermarkt ben voor een paar boodschapjes en ik gebeld word door een voor mij onbekend mobiel nummer. Het is endocrinoloog dokter Brunet – van Ockenburg vanaf haar vakantieadres in Zuid-Frankrijk! Ze belde even om te vragen hoe het met me gaat en of ik het allemaal nog een beetje trek. Wow, deze had ik niet zien aankomen, wat lief! We praten over wat er geconstateerd is qua uitzaaiingen en hoe nu verder. Ook vraag ik haar naar de ‘donkere vlekken’ die ik nog altijd rondom mn wond heb. Ze kan er niet direct een antwoord op geven wat het is, maar wil het graag door een dermatoloog verder laten uitzoeken. Bijna een half uur later hangen we op. Nog een beetje onder de indruk van dat de dokter mij persoonlijk heeft gebeld vanaf haar vakantieadres , ga ik weer op huis aan. Ik stond al die tijd op het parkeerterrein van de supermarkt dat ze belde 😊

Donderdag 18 juli 2019

Wanneer we rond kwart over 10 terugrijden naar huis, omdat we net Bram, onze 9 weken oude rottweilerpup, naar de zaak hebben gebracht, zien we de taxi om de hoek van onze straat staan. We zouden pas om half 11 opgehaald worden, vandaar dat hij nog even staat te wachten. Rond 5 voor half 11 komt hij de oprit oprijden en zei meteen: ik ben wat aan de vroege kant. Wij lachten en zeiden hem dat we de taxi al hadden zien staan net. Peter en ik stappen in de taxi en we rijden naar een dame aan de andere kant van Coevorden. Die gaat ook mee en moet er in Oosterhesselen uit. Nadat de dame is uitgestapt, gaat Peter voorin zitten en ze kletsen de hele rit over auto’s enzo.

Bij het ziekenhuis aangekomen, neemt de chauffeur afscheid van ons en zegt, als je zo weer klaar bent mag ik je waarschijnlijk weer mee terugnemen naar Coevorden. Ik heb op dat moment nog geen idee hoelang alles gaat duren, dus we zien wel.

We lopen eerst nog even langs de prikpoli bij de oncologie om bloed af te laten nemen. Iets wat tegenwoordig meer regel dan uitzondering is, wanneer ik een afspraak in t UMCG heb.

Waarschuwing!!!! Kun je niet tegen bloed of naalden…even snel doorscrollen😂

Daarna zetten we de wandeling voort richting de afdeling radiologie. Deze zit achter de fontein. Omdat het onderzoek volgens de telefoniste van maandag een uur gaat duren, gaat Peter even op bezoek bij een bekende van hem, die zijn kantoor op 5 minuten loopafstand van het ziekenhuis heeft. Ik spreek met Peter af dat ik hem bel als ik klaar ben. Rond 12 uur meld ik me bij de balie radiologie en word doorverwezen naar wachtkamer C. Inmiddels ken ik al aardig de weg, dus uitleg voor de weg ernaartoe is niet nodig. Ik ga zitten en wacht netjes op mn beurt.

Dan zie ik de dame die de vorige echo bij mij heeft gedaan en met spoed een punctie wilde uitvoeren. Ze vraagt vriendelijk hoe t met me gaat en ik zeg haar dat ze gelijk had, toen ze dacht, dat wat ze zag op de echo niet oké was. Haar reactie, zie je wel, was t dus toch niet voor niks. Blij dat we meteen geprikt hebben toen! Ze heeft een overleg dus gaat weer verder.

Intussen zit ik nog steeds te wachten, en wachten, en wachten, en is het al 5 over 1. Dan ga ik toch maar eens even informeren bij de balie. Ik heb toch wel vandaag een afspraak? Ik begin aan mezelf te twijfelen. De laatste tijd vergeet ik nog wel eens wat dingen dus t zou zomaar kunnen dat ik me vergist heb. Bij de balie staat een flinke rij, en als ik dan aan de beurt ben zegt de dame dat ze wel even persoonlijk gaat informeren.

Ik loop terug naar de wachtkamer en daar zegt een dame die ook zit te wachten, dat ze me net omgeroepen hebben, maar dat ik er niet was… zul je net zien, ik zit een uur te wachten, loop even weg, en ja hoor! Ik loop het kamertje in waar de deur van open staat en daar is de verpleegkundige. Ze excuseert zich meteen dat het ‘ietswat’ uitloopt. Hadden ze me best wel even kunnen zeggen, vind ik.

Ik ga op het bedje liggen en de echo word meteen gestart. De dame achter het echo apparaat overlegt met een man die ik al eerder gezien heb bij eerdere onderzoeken. Als ik vraag of er iets zichtbaar is, krijg ik een wazig antwoord dat ze dat nog moeten onderzoeken. Ik weet dat ze geen diagnoses mogen geven, maar zou t wel prettig vinden als ik me er een klein beetje op kan voorbereiden. De laborante maakt de benodigde spullen klaar voor de punctie.

Door de operatie zijn er een aantal zenuwen die geen gevoel meer geven in mijn hals. Helaas op de plek waar geprikt moet worden, voel ik ze wel. De dame prikt en ik hoor haar mompelen tegen haar collega dat ze er niet goed bij kan komen. Dat merk ik ook aan het gewiebel van de naald in mijn hals. Het lukt niet en ze prikt opnieuw. Ook deze keer lukte het helaas niet. Haar collega, de man van de eerdere onderzoeken, neemt t over en gelukkig prikt deze wel in 1x goed. Er word wat weefsel uitgezogen en meteen aan de laborante gegeven die controleert of het goed is. Ze knikt en zegt, prima zo! Ik krijg een pleistertje op de geprikte plek en mag weer gaan. Ik vraag of er bekend is wanneer de uitslag komt. Dat duurt meestal een dag of 5…

Buiten bel ik Peter op om te zeggen dat ik klaar ben. Alsof hij t aanvoelde, want hij was alweer bijna bij t ziekenhuis. Ik bel de taxi om te zeggen dat we weer naar huis willen en krijg het standaard antwoord, dat de taxi binnen een half uur bij ons is. Het duurde iets langer, maar wie kwam er aanrijden? Juist, dezelfde meneer van de heenreis. Peter stapte voorin en ik languit achterin. De terugreis heb ik geslapen.

Maandag 22 juli 2019

Rond 9 uur word ik gebeld door een onbekend nummer. Het is Roel van de WMO (gemeente), onlangs hebben we hulp aangevraagd voor de huishouding, omdat het toch wel is gebleken dat ik nog niet voldoende hersteld ben van de operatie om dit zelf te doen en Peter 6 dagen in de week aan het werk is en ook nog niet helemaal de oude is. Onze aanvraag is goedgekeurd en er zal contact met ons opgenomen worden om een planning te maken! Goed nieuws en weer een zorg minder.

Rond half 11 gaat alweer de telefoon. Het is chirurg dokter Been! Hij belt me om te vertellen dat de uitslag van de punctie bekend is. Linksboven en rechtsonder zijn uitgezaaid, maar rechtsboven, waar de punctie gedaan is, is schoon!🥳 Hij vraagt of we toch evengoed op het spreekuur willen komen s’middags. De afspraak die al gepland stond.

Rond 12 uur staat Taxi Doornbos weer bij ons op de oprit. Ditmaal een hele vriendelijke taxidame die zelf ook uit Coevorden komt. We halen weer iemand op en deze persoon moet naar Beilen. Leuke toeristische route naar t UMCG. Zo worden de ritten nooit saai. Wanneer mevrouw is uitgestapt op het terrein van de GGZ, vervolgen we de reis naar Groningen. We kletsen wat en ze verteld dat ze 14 jaar op Tenerife gewoond heeft. Uiteraard vertel ik over mijn Spaanse roots en zo hebben we leuke gesprekken! Momenteel zijn ze aan het werk op de ring van Groningen, dus we moeten een stukje door het centrum om bij het ziekenhuis te komen. Even voor half 2 komen we aan. Ook deze dame vraagt of de afspraak lang duurt, omdat ze ons misschien wel weer terug mag rijden.

Op de poli oncologie aangekomen meld ik me bij de aanmeldzuil en we gaan zitten in de wachtkamer. Peter moest nog even naar het toilet en uitgerekend op dat moment word ik binnengeroepen. Ik vraag dokter Been nog even te wachten op Peter. Als we dan compleet zijn, laat hij de beelden van de MRI zien, waar duidelijk op te zien is waar de uitzaaiingen zitten. Hij legt uit dat de operatie naar verwachting zo’n 3 a 4 uur zal gaan duren en dat deze ‘met potlood’ gepland staat op dinsdag 20 augustus. De opname zal een dag eerder zijn. Gelukkig hoef ik niet weer langs alle anesthesisten en reutemeteut omdat het nog niet zo lang geleden is, dat ik geopereerd ben. Hij geeft aan dat de operatie zal worden uitgevoerd door dokter Jansen, die nu nog met vakantie is. Voor de plek linksboven gaan ze een nieuwe incisie maken en rechtsonder zal via de bestaande wond verwijderd worden. Dit is nog wel een pittig klusje, omdat de plek achter mijn sleutelbeen zit. Dokter Been verwacht dat dokter Jansen de plekken goed weg kan halen. De jodiumkuur zal ingepland worden op het moment dat ik geopereerd ben. Normaal word je dan 6-8 weken later opgeroepen. Hij gaat proberen dit na 4-6 weken te doen, zodat ik niet zolang hoef te wachten. (En de kans op nieuwe uitzaaiingen kleiner is). Alles is duidelijk en hij geeft nog een opdracht om bloed te prikken. We schudden de hand en gaan door naar de prikpoli oncologie, waar ik weer snel aan de beurt ben. De taxi word gebeld en we lopen richting de hoofduitgang. Een minuut of 10 later komt dezelfde dame van de heenreis ons weer oppikken. Een gezellige terugreis dus. Thuis aangekomen plof ik neer op de bank en val in slaap. Die afspraken en ritten zijn toch nog wel erg vermoeiend allemaal.

Ik weet niet hoe vaak ik het blijf zeggen, maar allemaal nogmaals bedankt voor de reacties, sterktewensen op mn blog en fb en de kaartjes die nog steeds binnenstromen. Het voelt erg goed dat iedereen zo meeleeft!

Maandag 8 juli, het zit me toch wel hoog dat ik nog steeds geen lange afstanden zelfstandig kan rijden. Doordat Peter ook nog wat met zijn gezondheid loopt te kwakkelen kunnen we beide niet ver komen, daar moet toch iets op te bedenken zijn! De dokter gaf vorige week aan dat het ook mogelijk is om met een taxi te komen. Dus ik bel mn zorgverzekeraar. ‘Maar natuurlijk mevrouw, wanneer u geen vervoer heeft en uw partner ook niet kan rijden, kunt u via ons een machtiging krijgen voor vervoer van en naar t ziekenhuis’. Dat is fijn! En wat een opluchting! Nu hoef ik niet steeds anderen lastig te vallen met mijn sores, al doet iedereen t graag. Ik krijg uitleg van de meneer van FBTO hoe het allemaal werkt en krijg het nummer van een taxibedrijf.

Ik heb nog maar net opgehangen en het ziekenhuis belt. U staat voor 23 juli op de planning voor een MRI scan, maar nu is er 10 juli een plekje vrij gekomen, zou u kunnen? Tuurlijk kan ik, ben tenslotte toch alle dagen thuis en hoe sneller hoe beter! De afspraak word ingepland om tien over drie.

Daarna meteen de taxi maar gebeld om de rit vast te leggen. Ontzettend fijn hoe je daar geholpen word. Er word rekening gehouden met de afstand qua tijd en mogelijk word de rit gecombineerd met een ander persoon. Het maakt me allemaal niet zoveel uit, als ik maar in Groningen kom. ‘Prima mevrouw dan is de taxi er woensdag 10 juli om één uur’.

Woensdag 10 juli

Om vijf voor één staat de taxi op de oprit. ‘Mevrouw Ubeda, 2 personen?’ zegt de vriendelijke taxichauffeuse. Er zit nog een oudere dame voorin als Peter en ik in de taxi stappen. We rijden eerst naar Aalden waar de dame naartoe moet. Vervolgens rijden we naar Groningen. De chauffeuse kletst gezellig over koetjes en kalfjes en ik vind het wel fijn, even niet alleen maar over mijn ziekte praten, er is tenslotte meer in t leven dan alleen maar ziek zijn.

Om 14 uur staan we al voor de hoofdingang van t UMCG. Eerst lopen we even naar de prikpoli bij de oncologie. Een hele vriendelijke dame neemt t bloed af en geeft aan dat er ook nog een potje urine ingeleverd moet worden. Heb ik even geluk, ik moest eigenlijk nog naar de toilet, maar had het even uitgesteld tot na t prikken. T potje is dan ook zo gevuld. We kletsen wat over mn ziekte en over mn blog. Ze wil me wel gaan volgen, dus ik geef haar het blogadres. Ook mag ik nog een fotootje maken van de afgenomen bloed buisjes. Helaas is de foto mislukt dus dat is weer een fotootje minder in dit blog.😂

Peter en ik gaan nog even naar buiten om een loempiaatje te eten. Daarna lopen we naar de afdeling radiologie op fonteinstraat 6. Ik meld me netjes bij de balie en mag wachten in de wachtruimte tot ik opgeroepen word. Mooi op tijd hoor ik mijn naam en ik loop mee. Alles van metaal moet af en uit. Ik kom de ruimte in waar het kolossale MRI apparaat staat.

Ik mag op een soort bedje/plank gaan liggen en krijg een dekentje over me heen. Met mijn hoofd lig ik in een soort beugel en daar overheen komt een grote kap waardoor ik helemaal afgesloten lig. Dit is best spannend en benauwend. Ik krijg een noodknop in mijn handen, waar ik op moet drukken als het niet goed gaat. Ook word er een soort loodschort op mijn borst gelegd. Ik krijg uitleg over wat er gaat gebeuren en krijg oordopjes en een koptelefoon op. Ik mag zelfs de radiozender kiezen. Ik vraag of ze ’t foute uur van Q-music hebben, kan ik lekker meezingen. Helaas.. tis niet de bedoeling dat ik ga liggen zingen in die buis. Dan maar de gewone Q op. Als ik er klaar voor ben, word t bedje waar ik op lig in de buis geschoven.

Het apparaat maakt heel veel herrie, vandaar ook de oordopjes. Zelfs met de dopjes in hoor je t nog hard. Getik en gebonk, het idee dat de tent afgebroken word. Omdat ik me toch wel benauwd voel, zo vast liggend in die buis met die kap over mn hoofd, besluit ik mn ogen dicht te doen op de melodie van ed sheeran en Justin bieber, die ik door de koptelefoon hoor.

Even later hoor ik een stem door de koptelefoon zeggen dat het onderzoek klaar is. Ik besef dan pas dat ik bijna een half uur heb liggen slapen. Ik word eruit geschoven en mag me weer aankleden in t hokje. Zo dat onderzoek is ook weer achter de rug!

Ik laat het sterke magnetische veld achter me en als ik de wachtruimte weer inloop zie ik Peter zitten wachten met een boekje in de hand. ‘Zo, tis weer klaar we kunnen gaan’

Buiten de afdeling bel ik het taxibedrijf op dat we weer naar huis kunnen. Ik krijg te horen dat de taxi er binnen het half uur zal zijn. We lopen naar de uitgang.

Net als we naar buiten komen zie ik een taxi staan van Doorenbos, en tegelijk loopt er een man door de draaideur naar binnen die wel eens de chauffeur van die auto zou kunnen zijn. Peter gaat hem achterna en jawel!! Dat is pas snelle service!

In de auto zit al een man die ook naar Coevorden gebracht moet worden. Zo slaat ie 2 vliegen in 1 klap. We stappen in en worden netjes thuis afgezet. De eerste ervaring met taxibedrijf Doornbos was een hele goeie!👍 Nu is het wachten tot vrijdag kwart over vier begonnen…

Vrijdag 12 juli

De middag duurt lang als je wacht.. inmiddels regent het pijpenstelen buiten en staat de straat blank. Het is al kwart over 4 geweest maar nog geen belletje, dus even met Beer, onze hond de straat op.

Om 5 uur gaat de telefoon. Chirurg dokter Fourashen, de soort van vervanger van dokter blij ei, belt me met de uitslag. Ze neemt even door wat er allemaal bekend is bij me en geeft me dan de uitslag van de MRI. Er is vanmiddag een groot overleg geweest met een multidisciplinair team over mijn casus. Uit de MRI is gebleken dat ik uitzaaiingen heb linksboven in mijn lymfen, rechtsonder in de hals en daarnaast zit er een verdachte plek rechtsboven in de hals (Ook lymfen).

Dat er een operatie plaats gaat vinden is duidelijk. Hoe deze eruit komt te zien heeft te maken met de verdachte plek in de rechter boven hals. Hier willen ze graag nog een punctie op doen om er zeker van te zijn.

Er worden 2 scenario’s geschetst. Wanneer rechtsboven uitgezaaid is moet ik rekening houden met een operatie vergelijkbaar als met die in mei. En wanneer deze niet uitgezaaid is zal het een operatie worden van zo’n 3 a 4 uur. Hopelijk krijg ik snel een oproep voor de punctie.

Voor nu, iedereen een fijn weekend gewenst!

To be continued….

Inmiddels alweer een poosje thuis, herstellende van de operatie. De wond heelt erg mooi. Helaas krijg ik wat donkere vlekken in de huid rondom de wond, waar dit aan ligt is nog onbekend. De een zegt dat het een ophoping van huidcellen zijn, de ander zegt dat het door de schommeling van schildklierhormonen komt.

Inmiddels heb ik al een paar controle afspraken achter de rug en mijn intake voor de jodiumkuur. Deze stond gepland voor de week van 29 juli. Waarom schrijf ik STOND… nou wel om het volgende…

Op dinsdag 11 juni heb ik een controle afspraak bij de chirurg Dokter Jansen. Jarino is zo lief om voor de 2e keer mee te gaan naar m’n afspraken omdat ik zelf nog niet kan rijden. Zoals altijd bij aankomst eerst even langs de prikpoli om bloed af te nemen. Heb ik even mazzel dat er een speciale oncologische prikpoli is, waardoor ik nooit lang hoef te wachten. Omdat dit een uur voor de afspraak gedaan moet worden, hebben we veel tijd over en lopen we nog een rondje door het UMCG. Bij de oncologiepoli staat een soort “All-you-need-is-love-caravan” met een klein bordje met uitleg erop. Er staat dat deze caravan bedoeld is voor mensen met kanker in de leeftijd van 24 tot 35 jaar. Ik lach en zeg tegen Jarino: Goh, heb ik ff mazzel, ik ben 34 en voldoe verder aan het volledige profiel. Hij kan mijn humor wel waarderen. In de caravan staat een spelcomputer, een tv en er liggen wat boekjes en bordspelletjes. Het is bedoeld om de tijd te doden wanneer je moet wachten tussen afspraken in. Leuk initiatief! Ik had niet echt zin om te gamen ofzo dus gaan we weer verder met de UMCG tour. Bij de AH-to-go kopen we een lekker ijsje!

Inmiddels hebben we al ruim een half uur rondgedwaald en we gaan terug naar de oncologiepoli waar ik me aanmeld. We wachten en wachten… Het loopt weer eens uit. Ik had mijn afspraak om half 4, inmiddels is het al vijf over vier. Net als ik naar de aanmeldbalie wil lopen, hoor ik mijn naam. Dokter Jansen staat klaar. Binnengekomen in haar spreekkamer, neemt ze de bloedresultaten met mij door. Die zijn oké. Ik geef aan dat er een harde bult in mijn nek voelbaar is. Ze doet wat testjes en voelt er wat aan. Voor de zekerheid toch maar even een echo maken. 27 juni kan ik terecht.

Donderdag 27 Juni 2019

Gerianne is vandaag met mij mee voor een flinke lijst met afspraken. Eerst naar de Fysio. Omdat mijn hals nog steeds zo stijf is, krijg ik oefeningen mee voor thuis. 

Daarna op intake spreekuur bij de endocrinoloog. Deze dame legt me alles uit voor de jodiumkuur en mijn liny’s leespakket word uitgebreid met een mooie patiënten map met daarin info over de jodiumkuur en wat folders voor mee naar huis. Alleen voor de map zou je al ziek worden zo mooi is die!😊 Als alles duidelijk is, door naar het spreekuur van endocrinoloog dokter Brunet- van Ockenburg. Zij legt alle medische dingen rondom de radioactieve jodiumkuur uit. De kuur moet je zien als een interne bestraling. Het voordeel van deze kuur, ten opzichte van externe bestraling of chemo is dat deze kuur alleen het zieke weefsel oplost en het gezonde weefsel dus intact blijft. Erg duidelijk allemaal.

Als afsluiter van de dag naar de radiologie voor een echo. Bij binnenkomst een hele vriendelijke dame die meteen aangeeft mijn dossier goed te kennen. Altijd prettig! Ze zet het echo apparaat op mijn hals en kijkt op het scherm. Al vrij snel zegt ze, ik mag officieel geen diagnose geven, maar dit ziet er niet goed uit. Het lijkt als op de beelden van voor jouw operatie. Ik wil nu met spoed een punctie doen. Ik schrik natuurlijk wel, maar kan verder weinig doen. Ze gaat de punctie aanvragen en 10 minuten later komt ze terug samen met een assistente. Er word boven in de linker hals geprikt ter hoogte van de lymfen. Ze zegt dat de uitslag met een week bekend moet zijn en wenst me alle goeds voor het verder verloop. Gerianne heeft al die tijd op me gewacht op het terrasje bij de fontein. Als ik haar zie bij terugkomst word het me allemaal teveel en begin ik te huilen. Het zal toch niet waar zijn?  

Het is vrijdag 5 juli kwart over drie. Ik ga gebeld worden door Dokter Jansen met de uitslag van de echo. Ik wacht en wacht… helaas loopt ze weer vreselijk uit. Om kwart voor vier besluit ik zelf te bellen naar de oncologie. Die geven aan dat dokter Jansen uitloopt. Rond vijf uur belt ze dan eindelijk. Ze heeft slecht nieuws voor me. Uit de punctie is gebleken dat er weer een kwaadaardige tumor zit en dat deze alleen operatief verwijderd kan worden. De jodiumkuur is voorlopig van de baan. Ik moet weer geopereerd worden!

Ik vraag haar hoe dit mogelijk is en ze legt uit dat het is ontstaan uit een minuscuul restant van de operatie die ik gehad heb. De bedoeling was geweest dat dit plekje weg zou gaan met de jodiumkuur die gepland staat, maar dat dit om onverklaarbare wijze aanzienlijk is gegroeid in een vrij korte periode, iets wat normaal weinig voorkomt. Met een MRI scan wil ze het gebied nog beter in kaart brengen om te zien of dit de enige plek is. Het hele traject ernaartoe word me uitgelegd en ik hoor de helft maar. Helaas krijg ik als afsluiter te horen dat dokter Jansen een dag later voor een paar weken op vakantie zal zijn, en dat er enige spoed bij is om mij te helpen. Mijn dossier word (alweer) overgedragen aan een andere dokter. Ditmaal Dokter Been. Hij gaat het verder regelen en de operatie uitvoeren. Het enige wat ik denk… ik ben weer terug bij af… en als ik ophang barst ik in huilen uit…  

Vandaag 10 juli heb ik mijn MRI scan gehad en vrijdag 12 juli krijg ik hier uitslag van. In mijn volgende blog zal ik hierover vertellen. 

Even een poosje afwezigheid… mn herstel kost me veel energie en ik kan de concentratie niet vinden om te schrijven, maar toch wil ik jullie graag op de hoogte houden..

Donderdag 23 mei

Ik hoor een vrolijke goedemorgen en kijk door de spleetjes van mn ogen naar de dame naast mijn bed en naar de klok. Het is pas 6 uur in de morgen! De dame zet een plastic bekertje naast mijn bed met daarin een hele dosis medicatie. Ze zegt dat ik die pas in hoef te nemen als ze komen voor het ontbijt. Ik besluit nog even door te slapen, tis nog wel erg vroeg. Om kwart over 7 komt de volgende vrolijke dame de kamer in en vraagt wat ik wil eten. Ik ontbijt s’morgens nooit, dus moet er even over nadenken. Doe maar 2 bruine broodjes, 1 met kaas en 1 met iets van vleeswaren. De voedingsmevrouw begint een hele opsomming van alle soorten vleeswaren die er allemaal zijn. De lijst is eindeloos. Uiteindelijk besluit ik rookvlees te nemen. Of ik er nog een bakje yoghurt bij wil en wat ik nog wil drinken. Wat een luxe! Ik merk dat ik in het juiste all-inclusive hotel verblijf.      

Nadat mijn ontbijt erin zit en de halve apotheek uit het bekertje, komt de verpleegster zich voorstellen en vraagt of ik hulp nodig heb bij het aankleden en opfrissen. Ik mag nog niet uit mijn bed, maar mijn beentjes langs het bed bungelen is wel een optie. De verpleegkundige helpt me in mijn shirtje en broek. Hiervoor moet het infuus tijdelijk afgekoppeld worden, mijn flessen met vloeistof uit de drains vastgehouden worden en mijn katheter word bekeken en gemeten. Daarnaast worden er nog wat testjes gedaan zoals bloeddruk meten, temperatuur opnemen en er word weer bloed afgenomen.

Rond half 10 staat er ineens een heel leger witte jassen aan mijn bed. Ik was weer iets ingedommeld, het was ook zo vroeg vanmorgen, en ik herken mijn dokter. Hij geeft aan dat de operatie goed is gegaan en dat ze meer weg hebben kunnen halen dan ze verwacht hadden. Een goed teken! Hij bekijkt de hoeveelheid in de katheter en zegt dat deze straks verwijderd mag worden. De Urine heeft een hele aparte groene kleur. Dit komt door het onderzoek waar ik aan meegedaan heb. Uit de bloedtesten bleek dat ik calcium tekort heb en deze willen ze via het infuus gaan aanvullen. Verder bekijken ze het morgen weer verder. Hij wenst me een fijne dag en gaat met zijn hele gevolg door naar de volgende patiënt.

De Katheter wordt verwijderd en er word een grote zak aan het infuus gekoppeld, hier zit de calcium in. Daarnaast blijf ik ook vocht krijgen via het infuus. Ik val weer even in slaap, tot de voedingsdame naast mijn bed staat met de vraag wat ik wil eten en drinken. Het ontbijt was me goed bevallen dus ik bestel nogmaals hetzelfde als vanmorgen. Ook krijg ik een lijstje met avondeten waar ik op mag aankruisen wat ik wil eten. Na het eten val ik weer in slaap. 

Om 3 uur word ik weer wakker en staan mijn moeder, nico (mn paps) en mijn zussie Suus met een heliumballon van een beer aan mijn bed. Ze verkopen beneden een heleboel verschillende heliumballonnen en mijn zussie presteert het om exact dezelfde mee te nemen als de ballon die ik gister van Peter gekregen heb. Het bezoekuur is begonnen. Ik merk dat het bezoek me nog iets teveel is en na een uurtje geef ik aan dat het me heel veel energie kost. Ze gaan weer op pad en ik val in slaap tot het avondeten word geserveerd. Omdat ik er gister niet was toen de lijsten werden ingevuld, kreeg ik de maaltijd die ze “over” hadden. Het was goed te eten, al had ik niet veel honger. Iedere hap doet zeer aan mijn keel, maar ik probeer zoveel mogelijk binnen te krijgen.

Om 19 uur is Peter er, samen met Jeroen, een maat van Peter. Ik vertel wat de dokter me vanmorgen gezegd heeft en we kletsen nog wat over van alles en nog wat. Als ze weer willen vertrekken probeer ik een stukje op de gang mee te lopen. Gelukkig heb ik mijn infuus op wieltjes, ook wel mijn fiets genoemd, waar ik veel steun aan heb. Ik merk al snel dat ik nog niet zover kan komen en draai weer om naar bedje toe.

Bij terugkomst op de kamer zegt mn overbuurman, jeej wat was die maat van je vriend lang zeg! Ik begon te lachen en zei dat ze er maten in de vriendengroep zitten die nog langer zijn! We kletsen nog wat en gaan dan slapen.

Althans een poging doen tot… s’nachts krijg ik vreselijke pijn en last en ben ik wat benauwd. De dienstdoende zaal arts word erbij geroepen en dat is nogal een botte vent. Hij gooide alle lampen aan, waardoor mijn overbuurman ook rechtop in bed zat. Hij zei; zo dus je bent wat benauwd… ik zal even iemand sturen voor een hartfilmpje en zonder verder wat te zeggen vertrok ie weer. Hele vreemde snuiter, en ik hoopte deze vent niet weer te hoeven zien! Even later kwamen ze een hartfilmpje maken waarop niets afwijkends te zien was. Ik kreeg extra pijnstilling voor de nacht en ben weer een poging gaan doen tot slapen.

Vrijdag 24 mei

S’morgens weer hetzelfde ritueel… ik kan er nog steeds niet aan wennen dat ze zo vroeg naast je bed staan. Ik ben nou eenmaal geen ochtendmens en zal t vrees ik ook nooit worden. Dan komt het witte jassenleger weer binnen samen met dokter Kruijff. Ik heb hem een bijnaam gegeven, dokter blij ei, dit omdat hij zo’n blij hoofd heeft. Dokter blij ei kijkt naar de flesjes waar het wondvocht in terecht komt via de drains. 1 flesje is niet veel meer bij gekomen dus hij geeft opdracht dat de 1e drain eruit mag, omdat hij niet veel meer extra vocht verwacht. Van 3 naar 2 is al een klein stapje in de goede richting!

Wanner het leger weer vertrekt met dokter blij ei, komt de verpleegkundige de drain verwijderen. Ik voel hier helemaal niks van doordat het hele gebied nog verdoofd is. Ook mag ik douchen, dus met kleine stapjes en mn infuus tijdelijk afgekoppeld loop ik naar de douche, helaas red ik deur van de douche niet en zak in elkaar. Als ik wakker word staan er wel 6 personen om me heen en staat mn bed midden in de kamer met ikzelf erop. Ik ben blijkbaar flauwgevallen. We hebben t douchen maar even gelaten voor wat het was en ik ben met hulp van de verpleegkundige omgekleed.

Even later komt de voedingsmevrouw binnen met een heel pakket kaarten in haar handen. Ze zegt, volgens mij heb je fans! jij bent populair!! Ik begin te lachen. Het is inderdaad ook niet normaal zoveel kaarten als ik in 1x krijg! Het doet me erg goed en de rest vd morgen ben ik kaartjes aan het uitpakken en lezen

S’middags kwamen m’n ouders en zusje, 1 voor 1, wat erg prettig was! S’avonds Peter met Roy. Roy had een grote Hello Kitty ballon voor me mee, iets wat hij naar eigen zeggen altijd al eens heeft willen doen. Met een Hello Kitty ballon door het ziekenhuis lopen. Voor de mensen die Roy niet kennen… Roy is 2 meter hoog en 2 meter breed. Een super schattig gezicht dus om zo’n grote vent met zo’n lief ballonnetje te zien. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Ook hadden ze nog een mac flurry voor me mee en voor mn overbuurman die had nog nooit mac gehad en genoot er van! Toen de mannen weer weg waren zei mn overbuurman; wow hoe lang is de vriend die morgen mee komt? 😂

Zaterdag 25 mei

De nacht verliep rustig en s’morgens kon je vernemen dat het weekend was. Er was geen drukte om snel in de kleren geholpen te worden. Wie er wel mooi op tijd bij was, was dokter blij ei met zn witte jassenleger. Hij kwam controleren hoe het met me ging en of er nog drains verwijderd mogen worden. Joehoeee weer 1tje minder! Nu nog maar 1 te gaan. Volgens dokter blij ei heelt alles mooi. Ik vroeg hem of hij 7 dagen per week werkt,aangezien het nu al dag 3 was dat hij s’morgens aan mijn bed stond. Zijn antwoord:  zolang jij hier ligt, ben ik op dienst, er moet toch iemand een oogje in t zeil houden he? De bloeduitslagen waren nog niet best qua calciumgehalte. Nogmaals een 24 uurs infuus met calcium voor mij.

Omdat het weekend is, mag ik om 11 uur al bezoek ontvangen! S’morgens komen Suus en mn moeder samen langs. Ik krijg nog een knuffelbeer van Suus, ter vervanging van Beer onze hond, die ik nu moet missen. Superlief! Daarna is Nico nog even geweest. Die had een megazak snoepjes mee! Lekker hoor! S’middags kwam Peter met Peter Korf. Die had nog een mooie tekening mee van zijn zoon Vince. Die is natuurlijk meteen op mn prikbord gehangen achter mn bed.

Zaterdagavond werd ik nog verrast door een bezoekje van Margreet en haar dochter. De familie van Jaap (vriend van mn oma) Haar dochter werkt in het UMCG op de kraamafdeling en ze dachten laten we lex even verrassen!

Rond half 1 s’nachts word ik wakker met een zeer pijnlijke linkerarm. Hij is ook erg dik en opgezet. Ik druk op de bel en de verpleegkundige komt kijken. Ze zegt te denken dat het infuus uit mijn aderen gelopen is, maar wil eerst overleg met de dienstdoende zaal arts.

Een half uurtje later komt de zaalarts binnen. Alle lampen gaan weer aan en wie staat er voor me? Je raad t al…dezelfde vervelende man die donderdagnacht ook al voor wat opschudding zorgde. Zo, dus je heb last van je arm. Ziet er idd ontstoken uit. Verder zegt hij niks tegen mij. Hij geeft de verpleegkundige opdracht om het infuus te laten verplaatsen en loopt zonder wat te zeggen weg.

Rond 2 uur komt er een medewerker van het priklab om mijn infuus om te zetten. Helaas was dit geen priktalent. Na 2 keer mis prikken en het nodige geklaag van mijn kant uit, wilde ze het overdragen aan een collega. Die zou zo komen…

Ruim drie kwartier daarna (inmiddels was het 10 voor 3) kwam de collega om het opnieuw te proberen. Gelukkig prikte hij in 1 keer goed. Wat een opluchting! En kon ik mijn slaap weer hervatten.

Zondag 26 mei

Ik word wakker, en ik zie een ontbijtje en mijn medicijnen staan op het plankje naast mn bed. Ik kijk op de klok. Het is al half 10! De verpleegster komt vrolijk binnen en zegt, zo dat was me het nachtje wel he? Ik heb je maar laten slapen vanmorgen, je zag er zo vermoeid uit. Een kwartier later kwam dokter blij ei met zn witte jassenleger de kamer op om zijn visite te doen. Mijn overbuurman krijgt goed nieuws, hij mag morgen naar huis! Voor mij geen nieuws, behalve mn ontstoken arm en mn drain die nog een dagje moet blijven zitten. Dokter blij ei is wel erg te spreken over het verloop van mn wond. Mn calciumgehalte is nog niet zo best dus t infuus met calcium word doorgezet.

Ik bel Peter en vertel hem over vannacht. Ik vraag hem of hij zijn vader voor mij kan bellen. Die zou s’morgens samen met zijn vriendin Ali op bezoek komen, maar ik voel me totaal niet happy en wil heel graag nog even slapen. S’middags komen mijn ouders en zusje nog even gedag zeggen, die gaan weer terug naar Noord Holland, er moet tenslotte ook gewerkt worden.

Om tien over drie is de start van de formule 1. Ik doe mn best om mn ogen open te houden en t te bekijken maar als ik wakker word hoor ik van de overbuurman dat Verstappen 3e was maar door een tijdstraf 4e is geworden. Het avondeten is er en ik bel Peter om te zeggen dat bezoek me vandaag echt even teveel is. Later op de avond beeldbellen we nog even. Zo is hij toch een beetje bij me.

Maandag 27 mei

Ik heb goed geslapen en word weer vrij laat wakker. Vandaag heb ik mn zinnen erop gezet om even fijn te douchen! De verpleging helpt me naar de douche en ik ga daar op een krukje onder de douchekop zitten. Wat een fijn gevoel dat water langs mn lijf! Weer schoon en fris ga ik aangekleed op mn bed zitten als dokter blij ei en zijn leger voor de 6e dag op rij binnen komen lopen. De bloeduitslagen waren beter dus het calciuminfuus mag stop gezet worden. Ook mag mijn laatste drain eruit. Goed nieuws!

Rond 10 uur komt de voedingsdame vragen of ik iets wil drinken en ze heeft weer een stapel post bij zich.. zoals de vorige keer zei ze weer; fanmail! Ook zat er een grote doos bij, benieuwd wat daar in zit. Bij het openen zie ik een heliumballon met daarbij een kaartje veel liefs van Jeroen, Mariska en Riley. Superlief!!! Alle kaartjes worden weer 1 voor 1 geopend en gelezen. Doet me erg goed al die belangstelling!

Vlak voor de lunch word het lege bed naast mij weggehaald en ik vraag of mijn buurman misschien terugkomt. Hij is op dezelfde dag als mij geopereerd, maar is niet meer bij mij op de afdeling teruggekomen. De verpleging zegt nog niks te weten. (Beetje vaag antwoord als je wel een bed weghaald, maar goed..) Na de lunch komt er dan een bed binnengereden. Het is mijn buurman! Hij heeft helaas een complicatie gekregen tijdens zijn operatie en kwam daarbij op de Intensive Care en later op de Medium Care terecht. Ik had me, ondanks ik hem niet kende toch wel zorgen gemaakt om hem, wat zou er gebeurd zijn? Niemand vertelde me iets de afgelopen dagen ivm privacy. Maar gelukkig was hij er weer, erg vermoeid weliswaar.

S’middags mocht mn overbuurman naar huis, dus heb hem veel sterkte en beterschap gewenst. Daarna nog een poosje geslapen. S’avonds kwamen Linda en Jarino op bezoek en later ook Peter en Rik. Omdat het wel een boel bezoek inenen was, hebben we een rondje door het ziekenhuis gelopen en op t terrasje wat gedronken met elkaar.

Dinsdag 28 mei

Dag 7 dat ik er lig en wie staat er weer naast mn bed? Juist, dokter blij ei met zn hele gevolg. Ze geven aan dat de labresultaten goed zijn en dat de wond er ook keurig uitziet. Dus ik vraag bijdehand of ik al naar huis mag😊 Helaas was dat dan net weer even teveel van t goede! Als alles 24 uur blijft zoals t nu is mag ik morgen naar huis! Dokter blij ei gaat verder en zijn co-assistent Niels (heet ie geloof ik) blijft nog even praten over hoe ik me voel enzo. Ook legt hij uit dat t echt geen goed idee is om vandaag al naar huis te gaan. Oké ik geloof hem..nog 1 nachtje volhouden…

Deze rest van de dag heb ik wat op bed gelegen, af en toe een wandelingetje over de afdeling, kletsen met de buurman(aardige vent trouwens!) en nog wat netflixen op mn tablet. S’avonds kwam Peter weer op bezoek ditmaal was Aad mee. We hebben gezellig gekletst en nog een rondje beneden gelopen door het ziekenhuis.

Woensdag 29 mei

Ik ben al vroeg wakker door de lieve verpleegkundige die de meds klaargezet heeft om 6 uur. En nog steeds weet ik het zeker.. ik ben nog steeds geen ochtendmens, al zijn de mensen s’morgens nog zo vriendelijk tegen me! Ik kijk wat Netflix tot m’n ontbijt komt om 8 uur. Na het ontbijt fijn douchen en in de kleren. Rond kwart over 9 komt dokter blij ei op de kamer. Ik vroeg me af of de dokter een voetbaltype of tennistype is, dus ik vraag het aan hem. Zegt ie: mijn achternaam zegt al genoeg dacht ik zo (de beste man heet kruijff) voetbal dus… hij verteld me dat hij vanavond skyboxkaarten heeft voor FC Groningen. Ik wens hem veel plezier. Even terug naar mijn ziektebeeld… alles ziet er nog steeds goed uit en hij stelt voor om dit thuis voort te zetten! Ik krijg rond 14 uur mijn ontslaggesprek en mag rond 15 naar huis. Ik bel Peter op om het goede nieuws te vertellen.

Ik kan de tijd wel wegkijken, wat duurt t lang als je moet wachten… rond 14 uur is Peter bij me en hij heeft Henk mee. De co-assistent komt uitleg geven over de medicatie en verder verloop van de afspraken. Op t moment dat ik de buurman gedag wil zeggen komen zijn vrouw en kinderen binnenlopen en die hadden nog een cadeautje voor me. Een hele lieve kaart en een grote reep chocola 😋 die komt wel op! Op de gang kom ik dokter blij ei nog tegen. Hij wenst me alle beterschap thuis en in het verdere verloop van mijn ziekte. Hij verteld me dat hij mijn dossier heeft overgedragen aan zijn collega dokter Jansen. Dit omdat hij eerst vakantie gaat vieren (erg begrijpelijk na 8 dagen zorgen voor mij) en daarna voor een half jaar naar Afrika gaat om daar de doktoren op te leiden. We zeggen elkaar gedag en ik bedank hem voor alles tot nu toe.

Eenmaal bij de apotheek beneden in de hal aangekomen trek ik een nummertje. Heerlijk, een apotheek die nu al de wachttijd aangeeft. Vol goede hoop zoek ik mijn nummertje op het beeldscherm. Nog uhhh….. 40 min voor ik aan de beurt ben. Vol moed ga ik met Peter, Henk, mn weekendtas, mn tas vol cadeautjes en mn 3 helium ballonnen op een bankje zitten en wachten tot ik aan de beurt ben. ‘Slechts’ 3 kwartier later staat mijn nummertje in beeld. Ik geef mijn kleine liny’s leespakket af aan de apothekersdame en ze zegt gaat u nog maar even zitten hoor. Alsof ik dat niet al drie kwartier lang gedaan heb.. ik merk dat ik iets wat geïrriteerd raak. Ik wil nu gewoon naar huis en ik ben moe. Bijna 10 minuten later komt de dame met een hele stapel dozen en potjes aanzetten. Ik kan bijna zelf apotheker worden! Maar dan komt t… dan word t nog 38 euro en 70 cent. Ik kijk de dame aan en zeg mag ik vragen waarvoor? Dus ze geeft uitleg over dat bepaalde medicijnen niet meer standaard vergoed worden. Ik begin langzaamaan even te rekenen… maar dat betekend dat het me iedere maand zo’n 200 euro gaat kosten! Ik word er sjaggie van als ik eraan denk. Ik heb er toch niet om gevraagd om ziek te worden? Ik betaal de dame met tegenzin en krijg mijn apotheek mee naar huis. In de bus slaap ik nog voor we op de ring van Groningen zijn.

Hier weer een stukje van mij na lange tijd. Inmiddels ben ik alweer een weekje thuis en het gaat aan de beterende hand. Ik slaap erg veel overdag. Nogmaals bedankt iedereen voor alle belangstelling d.m.v. kaartjes, belletjes, appjes, bloemen en cadeautjes.

Woensdag 22 mei 2019

S’morgens om 6 uur word ik al gewekt door de verpleegkundige van de afdeling. Ze komt medicatie brengen, mijn bloeddruk, hartslag en temperatuur meten en checken of het infuus nog goed zit wat de avond ervoor nog geplaatst is. Verder krijg ik even tijd om me wat op te frissen. Om half 7 staat het onderzoeksteam naast mijn bed met buisjes blauwe vloeistof. De zogenoemde speurstof.

Ik heb besloten om mee te werken aan een wetenschappelijk onderzoek, waarbij ze door middel van een speurstof in het bloed, tumordelen kunnen zien oplichten onder een speciale camera. Het doel hiervan is dat wanneer dit uiteindelijk tijdens operaties gebruikt mag worden, er mogelijk veel minder weefsel verwijderd hoeft te worden of plekken die ook geïnfecteerd zijn dan eerder opvallen.

Om die vloeistof goed door te laten dringen, wordt deze in 1 uur tijd via het infuus toegediend. Ik had de dame van het onderzoek de avond ervoor al gewaarschuwd dat ik S’morgens niet zo sociaal ben en ik het liefste wil dat iedereen om me heen ’t 1e uur dat ik wakker ben z’n kop houd. Verbazingwekkend genoeg was ik deze morgen zomaar spraakzaam en supervriendelijk! (Peter vroeg zich af of ze niet iedere dag langs konden komen)

Rond half 8 ging het inenen in een rap tempo allemaal. De verpleging kwam me een blauwe operatiejurk brengen die ik aan moest trekken. Voor ik het doorhad, werd ik door de gangen van het UMCG gereden op weg naar de operatiekamer. Eerst kwam ik nog op een andere afdeling terecht, waar in mijn andere arm nog een 2e infuus werd aangebracht (waarom geen idee) en ook hier werd weer m’n bloeddruk gemeten. Hier zag ik ook mijn buurman van de afdeling waar ik opgenomen lag. Hij werd ook dezelfde dag geopereerd maar dan aan zijn buik.

Een half uur later werd ik opgehaald door 2 verplegers die mij naar de operatiekamer reden. Daar aangekomen moest ik op een smaller bed liggen. Om mij heen zag ik allemaal apparaten en een tafeltje met alle instrumenten voor de operatie liggen. Dokter Cruijff en dokter Janssen kwamen binnen en stelden nog wat vragen aan me. Daarna weet ik het niet meer, vermoedelijk ben ik toen in slaap gebracht.

S’avonds om half 7 werd ik wakker op de uitslaapkamer en ik herinner me dat ik naar Peter en mijn ouders gevraagd heb. Die kwamen al snel om de hoek kijken om beurten. Suus was met Nico mee. Ook heb ik een heleboel ijsjes gegeten. Verder was ik erg in de war en kan ik me er weinig van herinneren. Rond 9 uur mocht ik terug naar de afdeling waar ik nog iets gegeten heb. De buurman was toen nog niet terug. Daarna ben ik gaan slapen.