2. Het traject gaat beginnen…

Allereerst wil ik iedereen heel erg bedanken voor alle reacties, appjes, bloemen, kaartjes, belletjes en sterktewensen. Ik was totaal overrompeld en had dit niet verwacht. Ik hoop ook dat jullie begrijpen dat ik niet overal persoonlijk op kan reageren, maar heb wel alles gelezen en het doet me heel goed dat er zoveel mensen met ons meeleven.

Donderdag 18 april

Ik word gebeld door het UMCG of ik de volgende dag al om 10 uur bij chirurg de Kruijff op het spreekuur kan komen. Ik moet een paar klanten in de salon verzetten, maar geef aan er te zullen zijn.

Vrijdag 19 april (goede vrijdag)

Peter en ik rijden naar het UMCG in Groningen. We reden er sneller over dan verwacht en we waren al om half 10 in het UMCG. Na het uitpluizen van de plattegrond van het ziekenhuis, 2x vragen en vervolgens het zoeken naar de afdeling Oncologie 2, komen we aan op de plek waar t gebeuren moet. Als we op de afdeling aankomen zie ik een aantal mensen zitten in de wachtkamer. De ene met een doek om het hoofd, de ander vrij bleekjes. Ik besef me dat ik op de oncologie ben, maar wat doe ik hier?

Ik meld me aan bij de balie en na een poosje word ik geroepen. We lopen samen naar een kamer met het nummer 6 op de deur. Bij binnenkomst zitten er 4 personen in een kamertje van 4 bij 2, best intiem zo met zn 6en. De dame die ons geroepen heeft stelt zich voor als verpleegkundige Oncologie, haar naam weet ik dan al niet meer. Verder in de ruimte aanwezig een co-assistent, een onderzoeksdame en chirurg dokter Kruijff

Dokter Kruijff begint te vertellen wat een papillair schildkliercarcinoom inhoudt en hoe hij deze denkt te gaan bestrijden. Hij tekent op een blaadje de hals en de schildklier en legt uitgebreid uit wat me te wachten staat. Ook geeft hij aan dat er, zoals bij elke operatie, risico’s aan verbonden zijn. Omdat de tumor ook rond mijn stemband zit, is het bijna onvermijdelijk dat ik schade oploop aan de stemband, dit door een tijdelijke heesheid of een verandering van de stem. Waarop Peter heel droog zegt: Als u deze nou even goed raakt, word het ook lekker rustig in huis. Ik lig dubbel van het lachen, de dokter kon dit iets minder waarderen…

Verder gaf hij nog wat dingen aan die eventueel als complicatie zouden kunnen optreden. Het kan maar beter allemaal gezegd zijn. De operatie zal 7 uur gaan duren (van 9 tot 16 uur) en wordt uitgevoerd door 2 chirurgen. Een pittige ingreep in een gebied waar veel zenuwen en spieren lopen. Das dus wel iets anders dan even met de dokter bibber spelen. Dokter benadrukt dat ik in goede handen ben en dat hij er vertrouwen in heeft dit te kunnen aanpakken. Dat stelt mij enigszins gerust.

Na afloop van de operatie zal ik nog een dag of 5 in het ziekenhuis moeten verblijven om aan te sterken. Een aantal weken later moet ik dan weer terugkeren voor een radioactieve jodiumbehandeling. Hoe dit verder in zijn werk gaat, leg ik in een later blog nog wel uit. Chemo en bestraling zijn (zoals nu lijkt) niet noodzakelijk.

Wanneer de dokter zijn praatje gedaan heeft, begint de onderzoeksdame vragen te stellen. Ze zijn momenteel bezig met een wetenschappelijk onderzoek met oplichtende speurstof, of ik hier aan mee wil doen. De dame legt uit dat wanneer ze de schildklier en lymfen verwijderd hebben er een oplichtende vloeistof in spuiten. Doel hiervan is dat de kwaadaardige delen dan oplichten onder een speciale camera. Wanneer dit onderzoekt slaagt, zal dit tijdens operaties worden gebruikt om veel gerichter te werk te kunnen gaan bij het verwijderen van kwaadaardig weefsel. Ik geef direct aan dit te willen. Al heb ik er zelf misschien niet veel aan, er zullen er helaas vast na mij, nog meer volgen.

Dokter Kruijff wil aansluitend nog met het echoapparaat kijken in de hals en Peter mag meekijken. Hij legt uit aan Peter wat er allemaal zichtbaar is, zonder uitleg blijft dit abracadabra. Ik krijg een envelop mee met allemaal info over de operatie en de aandoening, die bombardeer ik meteen tot Liny’s Leespakket.

Met Liny’s Leespakket onder de arm worden we nog doorgestuurd voor de pre-operatieve screening. Een mooie wandeltocht door het grote ziekenhuis met de plattegrond in de hand. Dit houdt in van kamertje naar kamertje, vragen beantwoorden over narcoses, verleden in het ziekenhuis, medicijngebruik en rookgedrag. Wanneer dit klaar is, mag ik me weer melden bij het bloedlab om te prikken. Gelukkig ditmaal maar 3 buisjes.

We lopen na alle gesprekken terug en komen dan langs de afdeling Oncologie waar de verpleegkundige nog even naar buiten komt om te vragen of ik nog tijd heb voor nog een gesprek. Helaas heb ik klanten ingepland staan in de salon dus ik vraag of dit ook telefonisch mag. Gelukkig is dit geen probleem.

Op de terugweg naar de parkeergarage besef ik me pas echt, ik ben best wel heel ziek. Het is zo raar en onwerkelijk. Ik voel me prima!