13. Soms heb je je dag niet…

25 september 2019, de datum dat de 1e gesprekken en voorbereidingen gaan plaatsvinden voor de radioactieve jodiumkuur. (RAJ)

2 weken daarvoor, 12 september moet ik stoppen met het medicijn wat ik krijg in lage dosering als vervanging voor mijn schildklier. Een week daarna op 18 september moet ik een speciaal jodiumarm dieet gaan volgen. Dit is helaas zo makkelijk nog niet allemaal, maar met wat hulp van een website met receptjes proberen we zo smakelijk mogelijk te eten. Om een idee te geven: jodium zit echt overal in! Het is nu dus de kunst om zo jodiumarm mogelijk te eten 10 dagen lang. Voor het eerst sinds ik de diagnose kanker heb, voel ik me wat ziekjes en slapjes. Ook mn hormoonhuishouding schiet alle kanten op. Van treurig en spontaan huilen tot supervrolijk en niet eens weten waarom. Een lopende hel voor Peter dus, maar hij slaat zich er goed doorheen en helpt me waar hij kan.

In de tussentijd loop ik wat te klagen dat ik bang ben dat het weer kwaadaardig gaat groeien enzo en waarom ze geen tussentijdse scan maken. Maar dan belt dokter Jansen me om die angst wat weg te nemen en ga ik weer door.

Woensdag 25 september 2019

Om 10 uur worden we in het ziekenhuis verwacht voor een opname gesprek en om kwart voor 11 krijg ik een proef ‘slok’ jodium. De taxi heb ik dus vastgezet om 8 uur. Uiteraard kwam deze weer erg mooi vroeg. De bus komt de oprit oprijden en wie zie ik achter het stuur? Dezelfde chauffeur als van de zomer toen het zo warm was en zijn airco kapot was. We sluiten af en stappen in. Hij moet nog iemand ophalen in Coevorden bij het station in de buurt en 2 mensen in Emmen. Hij had zn 1e rotonde nog niet uitgereden en ik kijk Peter aan.

Deze man lijkt vreselijke haast te hebben en gaat de bochten door alsof hij max Verstappen zelf is, maar vergeet even dat hij in een grote rolstoelbus rijd. Je kunt je vast voorstellen hoe het is om daar achterin te zitten. De GoldRush van Slagharen was nog minder spannend… Peter probeert wat grapjes te maken, die ook wel echt grappig zijn 😂

Na een spannende rit, kwamen we om 5 over half 10 aan bij de hoofdingang. Ik moet zorgen dat ik voor 10 uur een ECG laat maken, bloed laat prikken en urine inlever. Een onmogelijke opdracht! We lopen eerst naar de afdeling om een ECG te laten maken. Een hoop zuignappen en bijna een kwartier verder, kom ik weer naar buiten. We lopen door naar de prikpoli. Op dat moment is het uitverkoop daar, wat een drukte!!! We besluiten door te lopen naar de oncologie prikpoli, maar ook daar was het gratis.. ik meld me aan en dan blijkt dat er geen prikopdracht voor me in het systeem staat, terwijl ik toch echt mn bloed moest laten prikken. Er word contact gezocht met de arts en die zorgt ervoor dat het alsnog geregeld word. Intussen zijn wij naar de afdeling gelopen waar we om 10 uur een afspraak zouden hebben, dit om te melden dat we dit niet gaan redden. Het is allemaal geen probleem. Doe rustig aan en probeer de afspraak van kwart voor 11 wel te halen. We gaan weer terug naar de prikpoli oncologie en krijgen een nummertje. Alsof ik al wat radioactiefs in me had, werd ik ineens een helder licht en vroeg of ik vast een bakje urine mocht volmaken in de wachttijd. Dit was geen probleem. Ik pies het bakje vol en moet deze bij me houden tot ik aan de beurt ben voor het prikken. Weer word me pijnlijk duidelijk op welke afdeling ik zit als er een jongen tegenover me komt zitten die duidelijk behandeld word voor kanker. Vandaag raakt het me nog meer dan het eerder al deed. Wanneer ik aan de beurt ben geef ik mijn potje af en zeg dat er haast bij is. Dat potje gaan ze namelijk gebruiken om een zwangerschapstest op te doen, zodat ze zeker weten dat ze me een proefslok jodium mogen geven.Komt allemaal in orde mevrouw, hoor ik de dame op het priklab zeggen. Mijn bloed word verder afgenomen en tis weer klaar. We lopen het halve ziekenhuis door om op de juiste afdeling te komen. Onderweg vond ik het ook nog even nodig om een potje te gaan staan janken midden in de hal. Peter zegt me dat alles wel goed komt en troost me.

We komen aan op de volgende afdeling waar we gaan zitten in de wachtruimte, het is 10 voor 11. 5 minuten later dan onze afspraak. Ik geef het ook door aan de dame bij de balie. We worden vrij snel binnengeroepen. De dokter geeft aan dat de urine nog niet getest is en dat zolang dit niet gebeurd is, ze niets kunnen doen. Hierop ontploft Peter een beetje. Tis toch niet te geloven? Alles wat fout kan gaan vandaag, gaat fout…

Ik ga geduldig weer in de wachtkamer zitten en Peter een luchtje buiten scheppen. Ik heb goede hoop dat we snel aan de beurt zijn. 1,5(!) Uur later zijn ze er officieel achter dat ik niet zwanger ben en dat ik een proefslok jodium mag. Die proefslok word gegeven, om een dag later op de scan goed te kunnen zien hoeveel radioactief jodium ze me moeten toedienen tijdens de kuur. De slok bestaat uit een klein potje met een doorzichtige geur- en smaakloze vloeistof welke ik moet doorslikken. Dit word nagespoeld met een klein bekertje water en dat was alles!

We lopen daarna naar afdeling E4VA, de afdeling waar ik opgenomen zal worden aankomend weekend. (Als de scan van morgen goed is) Inmiddels is het half 1, wat bij de meeste afdelingen lunchpauze betekend. Bijdehand als we zijn hebben we wel aangegeven dat we het bijzonder prettig zouden vinden als iedereen die we moeten spreken nog heel even wacht met z’n lunchpauze, anders zit je zo weer een half uur extra te wachten. Eerst komt de voedingsassistente, die was vrij snel klaar. Wat ik s’morgens en tussen de middag eet aan vers beleg. Dan zorgt ze dat het er ligt. Erg lief! Dan de verpleegkundige van de afdeling Paula heet ze. Een vrouw met gelukkig hetzelfde type humor als dat wij hebben. Ze geeft uitleg over de jodiumsuite en dat zoals het nu lijkt ik daar samen met anderen zal worden opgenomen. Ze legt uit hoe t allemaal gaat en werkt. Daarna komt de zaalarts, die wil nog wat onderzoekjes bij me doen, dus we gaan in een apart kantoortje zitten. Ze stelt wat vragen en doet nog lichamelijk onderzoek. We zijn klaar!!! Weer beneden gekomen bel ik de taxi op dat we naar huis willen. Binnen een half uurtje zal die er zijn, hoor ik de dame aan de andere kant van de lijn zeggen. Ik doe ook meteen even mijn beklag over de chauffeur van vanmorgen. Dat ik echt niet meer met deze meneer mee wil rijden! Het word genotereerd. 40 minuutjes later komt er een meneer van Dorenbos in een dikke AMG Mercedes aanrijden. We mogen met hem mee!😊😊