15. Mijn weekendje all-in UMCG

Het is vrijdag 26 september 2019, de dag dat alles gaat gebeuren. Ik vind het spannend, maar ook laat ik t allemaal over me heen komen. De situatie word er niet anders van en ik kan het maar beter snel achter de rug hebben. Ik heb de taxi om kwart voor 12 geboekt. S’morgens nog even wat spulletjes bij elkaar geraapt. Wat neem je mee naar een jodiumsuite? Wat mag er mee en wat moet je achterlaten?

Ik besluit mijn laptop mee te nemen, m’n tekenspulletjes en een boek van Anke van Haften, helaas ook ervaringsdeskundige schildklierkanker, maar zeker een aanrader om te lezen! Daarnaast, kleding, kussentje, een bakje aardbeien, 1 doosje winterglow thee en 2 blikjes coca cola.

Om even over 12 vraag ik me af of ik de taxi niet verkeerd heb besteld, hij is er nog niet. Maar ze hebben uitlooptijd van een kwartier, dus ik wacht nog heel even. Een paar minuten later komt de taxi aanrijden. De wegen rondom ons huis zijn moeilijk bereikbaar doordat ze het asfalt vernieuwen en meneer was de weg aan het zoeken. We komen na een fijne rit rond 13 uur aan in Groningen. Ik loop naar afdeling E4VA, waar ik de endocrinoloog en de zaal arts nog even kort spreek. Alles is klaar om richting de jodiumsuite te gaan.

Dan komen er 2 witte jassen aan wandelen met een soort karretje achter hun aan. Ik mag pas een foto van het karretje maken als we in de sluis van de jodiumsuite zijn.

De witte jassen trekken beschermende kleding aan, waar ik gewoon mag doorlopen. Er gaat een deur open en dan sta ik in mijn verblijf voor het komende weekend. Het ziet er mooi en ruim uit. Ik moet een stukje doorlopen en de ‘jassen’ blijven in een soort afgezet vakje op de grond staan in de hal van mijn all-in appartementje.

Het blijkt dat ik de enige dit weekend ga zijn, de anderen zijn niet doorgegaan. Er komt een potje op t aanrecht van lood waarin weer een potje zit. Ze vraagt of alles duidelijk is en of ik nog vragen heb. Alles is duidelijk. Met een soort buisje haalt ze de capsule uit het potje wat ik in moet nemen.

Ik slik de capsule door en vanaf dat moment gaat het hele plan in werking. Ze wensen me suc6 en gaan weer. Daar sta ik dan in de hal. Ik kijk om me heen en ga wat op onderzoek uit. Al snel vind ik mijn slaapkamer met daarin een douche en toilet. Het is allemaal erg ruim. Als ik uit het raam kijk zie ik de Martinitoren. Prachtig uitzicht over de stad! Niet wat ik gevraagd had (zeezicht en palmbomen, maar dit maakt een hoop goed!)

Verder een woonkamer, welke je normaal met een lotgenoot deelt,maar omdat ik alleen ben dit weekend, mijn woonkamertje. 😊 en ook deze van alles voorzien! De koelkast en kasten gevuld met allemaal jodiumarm eten en drinken.

Hier kan ik mij het komende weekend wel vermaken, denk ik. Ontbijt en lunch moet ik zelf regelen, al komen ze het verse gedeelte neerleggen op het aanrecht binnen de “safe-zone” (het rode vierkantje op de grond) en het avondeten word ook daar bezorgd. Ik kan via de lijst invullen wat ik de volgende dag wil eten, net als dat je normaal opgenomen ligt. Mijn all-inn weekendje is begonnen en ik zet een koppie thee en ruim mijn spullen in de kast. Er is aangeraden veel te drinken en veel kauwgum en Napoleon zure ballen te eten om de speekselactiviteit te bevorderen. Dan verdwijnt de radioactiviteit sneller en mag ik maandag weer naar huis. Ik beeldbel Peter om mijn optrekje voor het weekend te laten zien. Voor ik het door heb, staat mijn avondeten er. De tijd vliegt voorbij..

Het bakje yoghurt bewaar ik voor de volgende morgen in de koelkast als ontbijt. Lekker met aardbeien 😋

Na het eten ga ik douchen. Ik ben best een koukleum en het was niet bepaald warm in de suite. Ik bedenk me dat ik vergeten ben te vragen hoe ik aan handdoeken kom en bel de verpleegpost via de telefoon in mn slaapkamer. Er blijkt een linnenkast te zijn met extra dekens, handdoeken, schone lakens, enz. Ze zegt blijf zo lang douchen als je wil!😊 na een kwartiertje heb ik t wel weer bekeken, ik kijk nog wat Netflix en bel met familie. Rond half 11 ga ik slapen, het was toch wel een “drukke” dag, ondanks ik niet veel gedaan heb.

De volgende morgen word ik wakker om half 9. Ik mag hier uitslapen, aangezien ik niet wakker gemaakt word door de verpleging. Ook Beer en Bram, onze hondjes komen niet blaffend de hoek om. Ik besluit nog even in te dommelen. Het lijkt toch wel een beetje op vakantie, maar dan wel een eenzame vakantie. Ik mis Peter nu al! Rond Half 10 besluit ik dan uit bed te komen. Dan kom ik erachter dat er kaas is neergelegd op het aanrecht. Ik leg deze in de koelkast en ga eerst even douchen en aankleden. Dan een paar crackers met kaas en jam eten m’n yoghurtje van gisteravond met aardbeien en een lekker kopje thee en glaasje sinaasappelsap erbij. Ik ben er weer klaar voor, mijn dag kan beginnen! Inmiddels is het dan al bijna lunchtijd 😂 de tijd vliegt hier!

S’middags ga ik even een paar uurtjes liggen op bed. Ik schrik wakker en dan is t alweer vier uur! Ik besluit nog even wat aan het werk te gaan op mijn laptop voor de kapsalon tot mijn avondeten er is.

Na het eten afwassen en daarna weer lekker douchen en nog wat Netflix kijken, de laatste afleveringen van pretty little liars. Kopje thee en later een colaatje en een zakje chips. Het is tenslotte zaterdagavond. Rond half 11 nog even beeldbellen met Peter en daarna lekker slapen! Nou ja lekker… een paar keer wakker gelegen vannacht. Toch wel wat pijn in mn hals. Daarnaast begin ik te merken dat het toch wel eenzaam is in de jodiumsuite. En ik last heb van een combi van geen schildkliermedicijnen, jodiumarm dieet en niet roken. Ik probeer mn ogen weer te sluiten en slaap verder. Hopelijk gaat t morgen beter!

Zondagochtend, half 9 en ik zit rechtop in bedje. Kan ik lekker uitslapen, ben ik vroeg wakker😂, zul je altijd zien! Ik ga eruit, leg mijn kaas en stukje komkommer in de koeling en duik onder de douche. Fris en fruitig aan het ontbijt. Wanneer ik de cracker met kaas en het beschuitje met aardbeien op heb, ga ik de aller-aller-aller laatste aflevering kijken van 7 seizoenen pretty little liars. Na het spannende einde, nog even aant werk voor zowel de salon als mn blog.

S’middags hoor ik van mn moeder dat ze nog even bij oma op visite gaan en we besluiten even te beeldbellen, zodat oma in Krommenie ook even een beeld heeft waar ik verblijf. We kletsen wat en ik geef ze een rondleiding door t appartementje. Het is erg fijn om haar weer te zien. Vlak daarna beeldbelt Peter me, met de start van de formule 1. Ik heb hier geen ziggo sport en wilde graag de start even zien. Zo kan t dus ook! Tot het avond eten ga ik nog even een powernap houden, ben toch wel vermoeid.

Waar het eten me vandaag niet zo smaakt, is mn toetje des te lekkerder!! Na het eten weer even afwassen. Ik bedenk me dan dat ik mn bordje en dienblad van het avondeten ook afwas. Maar de verpleging zegt me s’avonds dat het helemaal niet nodig is. Ik vraag ook of ik een bezem of swiffer mag omdat het op sommige plekken wat stoffig is op de vloer. Ik krijg als antwoord dat de schoonmaak dienst daarvoor is aangenomen. Ik besluit weer te gaan douchen en daarna meteen in mn pyjama jump. Ik ben echt blij als het morgen 10 uur is!!! Het heeft nu toch wel lang genoeg geduurd vind ik. Ik kijk nog een filmpje op tv, bel met Peter en ga slapen. Ook hier geldt weer, hoe eerder je slaapt, hoe sneller t morgen is😂

Maandagochtend 30 september. Ik heb mn wekker om 8 uur gezet, zodat ik op tijd gegeten heb (heerlijk een broodje!!!😍), gedoucht en aangekleed ben. Ik kreeg donderdag als tip van de verpleegkundige dat als ik gedoucht ben (ook haren wassen) en schone kleren aan heb, je nog naar de wc geweest bent, je minder straling bevat en dus een grotere kans heb dat je naar huis mag.

Rond kwart over 10, hoor ik de verpleegkundige binnenkomen met de vraag of er al iemand geweest is om me te meten. Ik zeg van niet en ze gaat meteen weer bellen. Ze komen eraan hoor, zegt ze nog en de deur gaat weer dicht. In de tussentijd pak ik mn spulletjes in, zodat als ik “goedgekeurd” word ik meteen weg zou mogen. Mijn nekkussentje hou ik er nog even uit, omdat die apart gemeten moet worden. Wanneer deze teveel straling bevat, zal ik het kussentje moeten achterlaten.

Rond kwart voor 11 gaat de deur open en daar staat een meneer in een witte jas van de afdeling NGMB die gewoon binnenkomt in de suite en me zelfs een hand geeft! Zo voorzichtig als iedereen dit weekend uit mn buurt bleef, zo dichtbij komt hij. Ik voel me weer even in de ‘normale’ wereld!

Hij vraagt me of alles goed gegaan is en of ik even wil meelopen naar het sluisje waar de meting plaatsvind. Ik ga tegen de deur aan staan. De deur van de suite gaat dicht, om te voorkomen dat er straling vanuit de kamer een valse meting geeft. Met een stok van een meter en op het einde een apparaatje word mijn straling gemeten. Een 9 zegt hij, dat is erg weinig, je heb goed je best gedaan en mag naar huis. Je krijgt leefregels mee voor een week en voor kinderen zou ik 2 weken aanhouden. Mijn kussentje word ook gemeten en daar is amper straling in aangetroffen, dus die mag mee in mn koffertje naar huis! Ik bel Peter vol trots op dat ik weer naar huis mag. Hij is ook erg blij.

Ik moet nog even in de suite wachten tot de verpleging en zaalarts geweest is en dan mag ik gaan. Beneden aangekomen bel ik meteen de taxi en die staat er 10 minuten later. Ik heb bewust gekozen voor een normaal rustige zij uitgang van het ziekenhuis zodat ik niet teveel mensen zou treffen bij de hoofdingang. Maar als ik buiten sta te wachten…

Sta je dan, met je goeie gedrag, mensen op afstand te houden. Van binnen moet ik wel lachen. De taxi arriveert en ik stap helemaal achterin. De chauffeur geeft aan al vaker ‘jodiumritten’ gedaan te hebben en maakt zich niet zo’n zorgen. Als alles is ingeladen, inclusief ikzelf gaan we op huis aan.

Heerlijk om weer thuis te komen! Ik heb iedereen toch wel gemist! Beer en Bram komen me tegemoet rennen wanneer ik uitstap. Peter heeft de woonkamer omgebouwd zodat de leefregels wat makkelijker te handhaven zijn. De leefregels bestaan uit: direct contact vermijden en minimaal 1 meter afstand houden van elkaar. Wanneer je langere periode bij elkaar in een ruimte bent 2 meter. Verder, gebruik eigen bestek en servies. Wanneer deze is afgewassen is de straling weer verdwenen en mag dit gewoon weer gebruikt worden. Ik slaap dus een weekje beneden en Peter in onze slaapkamer. De toilet maak ik na elk bezoek schoon, zodat er geen straling kan achterblijven. Voor de hondjes kan t geen kwaad, net als voor mensen die 6o jaar of ouder zijn.

Vanaf vanavond mag ik weer normaal eten en vanaf dinsdag mag ik mijn schildkliermedicijnen weer opstarten. Peter vroeg me waar ik zin in had, we eten shoarma!😋 fijn om weer thuis te zijn! Vrijdag een scan om te bekijken hoe de jodium zn werk doet.