21. Busje komt zo…..

Na wat heftige gesprekken met de zorgverzekeraar heb ik het dan toch voor elkaar dat ik nu ook met de taxi weer naar t ziekenhuis mag. Ik regel meteen een nieuwe rit voor donderdag 16 januari om 20 over 12.

Een vriendelijke dame komt de oprit oprijden, ze is wat aan de vroege kant, dus ik pak mn tas, mn jas en zeg Peter en de hondjes gedag. We rijden richting Groningen en hebben gezellige gesprekken over van alles en nog wat. Vandaag hoeft er niemand mee dus ik heb nog zo’n 45 minuten tot mijn afspraak. Ik loop nog even langs de prikpoli, maar het blijkt dat ik dit keer niet hoef te laten prikken.

Ik meld me bij de afdeling Radiologie aan bij de zuil en neem plaats in de wachtkamer. Uiteraard geen wachttijd zonder een bekertje warme choco! Het apparaat is kapot in de wachtruimte, dus ik loop even naar een andere ruimte om een bekertje op te halen. In de tussentijd blijkt mn naam al geroepen te zijn. Tis pas 5 over half 2 en ik heb mijn afspraak om 10 voor 2. Met mn vers gehaalde bekertje chocolademelk loop ik mee richting de echo ruimte.

Ik mag ditmaal al mn kleding aanhouden en ga op het bedje zitten. Mn choco staat weer mooi koud te worden zo 😏 ik zit een paar minuutjes te wachten als de echo meneer binnen komt.

Hij vraagt of ik zenuwachtig ben voor t onderzoek. Ik antwoord dat ik gezonde spanning heb. De laatste keer dat ik hier was kreeg ik te horen dat ik meteen door moest voor een punctie en bleken er uitzaaiingen te zitten. Hopelijk ditmaal beter nieuws. Hij zei; laten we dan maar snel aan de slag gaan. Ik ga liggen op het bedje en moet mn hoofd over het kussen leggen zodat mn hoofd iets achterover komt te liggen. Niet zo’n fijne houding aangezien mn hals nog altijd erg gevoelig is.

Hij wrijft wat met het apparaat over mn hals tot in mn nek. Af en toe zet hij t beeld vast en klikt wat. Voor mij blijven die beelden echt abracadabra. Als er iemand met een zwangerschaps echo foto aankomt, kan ik t kindje er nog niet eens in zien! Laat staan dat ik hier wegwijs uit word. Ik laat het over aan de vakman. Zoals altijd verteld hij dat hij geen diagnose mag stellen, als ik hem naar de bekende weg vraag. Toch zegt hij me wel dat het er stabiel uitziet, behalve onderin de hals thv het sleutelbeen aan beide zijden. Daar zit een kleine verdikking, maar dit kan ook littekenweefsel zijn. De dokter zal hier verder uitsluitsel over moeten geven. En dan is t onderzoek alweer klaar.

Als ik de afdeling afloop, bel ik meteen de taxicentrale voor mn retourrit. Om half 3 zal de taxi er zijn word me gezegd. In de tussentijd koop ik in het ziekenhuiswinkeltje een kaart voor Wiebren (familie van Peters kant). Die heeft laatst een ernstig bedrijfsongeval gehad en ligt voorlopig nog in het UMCG. Om hem te laten weten dat we aan hem denken, breng ik even een kaartje naar de afdeling. Het is geen bezoekuur,  maar de baliemevrouw zegt me dat ik de kaart wel persoonlijk mag afgeven. Dus ik loop door en geef t kaartje zelf af. Hij vind het erg leuk dat ik even langskom en zegt me de groetjes te doen aan de familie Haayer. Helaas moet ik snel weer naar beneden want mn taxi kan ieder moment arriveren!

Weer beneden aangekomen kijk ik naar buiten, ik zie een heleboel taxi’s maar niet de mijne. Ik besluit te wachten in de grote hal. Om 10 voor 3 is mn taxi er nog niet en ik ga bellen. Dat zou niet moeten, hoor ik de man aan de lijn zeggen. Ik ga het voor u regelen!

Een kwartier later belt de chauffeuse van de heenweg me op, dat ze net mijn rit heeft gekregen. Ze rijd net weg uit Coevorden van haar klant. Kortom, het gaat nog minimaal een uur duren voor ze in Groningen kan zijn. Pfffff… fijn dat ik met de taxi vervoerd mag worden, maar dat wachten zou echt niet mogen!

Ik besluit nog even naar de Albert Heijn te lopen om daar een flesje drinken op te halen. Dan hoor ik ineens, hey, Alexandra was het toch? Ik kijk op en zie dokter blij ei! Ik bedenk me dat het wel bijzonder is dat hij me nog herkent, aangezien het in mei een jaar geleden is dat hij me geopereerd heeft. Blijkbaar heb ik indruk gemaakt😊 hij vraagt me hoe het gaat en ik vertel hem in de korte versie hoe het ervoor staat. Hij vind dat ik er goed uitzie voor iemand die dit alles heeft ondergaan. Ik bedank hem, als hij zegt; wie weet tot ooit, waarop ik antwoord; zou niet best zijn als we elkaar weer zien, dat zou betekenen dat ik weer geopereerd zou moeten worden! Hij kan er hartelijk om lachen. Nou het beste ermee! Ik reken mn flesje drinken af en zoek weer een plekje bij de uitgang in de hal. Om kwart over 4 arriveert de chauffeuse. Wat een fijne, gezellige vrouw is ze toch! Waar ik meestal slaap op de terugweg, kletsen we weer 100 uit! De rit gaat snel en ik ben rond half 6 weer thuis.

Dat was me mn middagje wel! 2,5 uur reizen met de taxi 2,5 uur wachten tot afspraak en de retour taxi en dat allemaal voor een afspraak van nog geen 20 minuutjes! Nu duimpjes draaien en fingers crossed 🤞tot 30 januari als ik de uitslag krijg van dokter Brunet – van Ockenburg.