27. Moe…zo moe…

Een telefoontje van mn Endocrinoloog, hoe het gaat met me en dat er overleg heeft plaatsgevonden. Op basis van de laatste bloedwaardes is er toch besloten dat er nog een 2e jodiumkuur gaat plaatsvinden eind maart. De scan van Januari was schoon, dus dat was goed nieuws. De bloedwaardes gaven een 4.4 aan waar dat onder de 1 moet zijn. De doktoren verwachten door nog een jodiumkuur te geven hiermee de laatste klap gegeven gaat worden op de laatste overgebleven kankercellen in mijn lijf.

Maar voor dit allemaal moet gaan plaatsvinden, zal ik eerst weer een jodiumscintigrafie (Een scan van de schildkliercellen) moeten laten maken. Op basis daarvan zal bekeken worden of de kuur dan doorgaat of niet. Ook word mn bloed weer geprikt. 2 weken vooraf moet ik de medicijnen laten staan en 10 dagen van te voren een jodiumarmdieet volgen.

De weekjes aangebroken dat ik mijn schildkliermedicijnen niet meer mag innemen. De eerste dagen is dat nog redelijk vol te houden. Ik merk dat ik wel steeds vermoeider raak en dat ik het koud krijg. Nog even volhouden dan is de scan en weet ik meer.

Donderdag 12 maart 2020

Als ik smorgens in de taxi stap, ben ik al niet fit. Ik twijfel nog even of ik wel heen moet gaan vandaag. Ik ben moe, echt heel moe. Ik sleep mezelf naar de sporthal toe en probeer zoveel mogelijk mee te doen. Even doorzetten Lex, iedereen heeft wel eens een off-day. Niet zeuren en gewoon even doorgaan. Wanneer ik een paar rondjes gerend heb tijdens de warming up, word ik aan de kant gehaald door Inge. Ze vraagt hoe het met me gaat en of het wel verstandig is om vandaag mee te blijven doen. Op dat moment wil ik nog steeds niet opgeven, maar na wat gepraat over en weer zie ik in dat het allemaal even teveel is voor me. 24 uur aan het werk, 2 dagen in de week naar Haren en daarnaast het huishouden nog draaiende houden.(al helpt peter me mee waar hij kan) en dan ook nog mijn medicijnen die ik niet mag i nemen en dat verrekte dieet. Ik barst in tranen uit en zie in dat het even tijd word voor een korte adempauze.

In overleg met Inge besluiten we het revalidatietraject even te staken tot na de uitslagen van de scans en de eventuele kuur. Gelukkig krijg ik nog wel een half uurtje mijn fysiotherapie, want mijn nek en schouderbladen doen vreselijk zeer.

De rest van de dag lig ik te slapen op de bank en s’nachts ga ik met hetzelfde aan 1 stuk door. Moe… zo moe…