28. Het radioactieve avontuur gaat weer van start met als hoofdprijs: wederom een all-inn weekendje UMCG

Inmiddels is door het covid-19 virus het halve land lamgelegd. Mn salon gedwongen gesloten en de revalidatie is ook stilgelegd. Mijn scan in het ziekenhuis gaat wel gewoon door omdat oncologie een van de weinige afdelingen is die buiten de corona om nog door werken.

Maandag 23 maart 2020

Het is nog vroeg als ik in het ziekenhuis aankom. Eerst een hartfilmpje laten maken, dan bloedprikken en urine inleveren. Wanneer dit klaar is, is het inmiddels al een uur of half 10. In het ziekenhuis is dit niet merkbaar. Waar je normaal struikelt over de hoofden in de hallen, is er nu echt niemand te zien!

Dan meld ik me bij de afdeling nucleaire geneeskunde en moleculaire beeldvorming (NGMB) voor de jodiumscintigrafie, oftewel scan. Ditmaal een korte scan van zo’n 20 minuten. Hierna krijg ik een proefslok jodium. Athans dat is de bedoeling. Wederom is het wachten weer op een zwangerschapstest. Net als de vorige keer zit ik me weer op te vreten. Ik weet nu echt wel dat ik niet zwanger ben! Geef die slok nou maar gewoon. De verpleegkundige overlegt met de dokter en vooruit, ze geven me de proefslok. Daarna nog even langs afdeling E4VA voor een eventuele intake als ik donderdagmiddag hoor dat ik toch de kuur in moet. Alles word weer doorgesproken en mn temp en bloeddruk worden gemeten. Op naar donderdag en hopen dat ik de kuur niet in hoef!

Donderdag 26 maart 2020

Ik krijg al redelijk op tijd een telefoontje van de endocrinoloog. De scan is bekeken en deze ziet er positief uit. Toch zijn mijn bloedwaardes nog steeds niet goed. Hier op is het besluit genomen dat ik toch weer een 2e jodiumkuur moet ondergaan. Ik word morgen opgenomen voor een weekend en de verwachting is dat ik maandag dan weer naar huis kan. Hoe zeer ik ook gehoopt had dat de 2e kuur niet nodig zo zijn, is mijn teleurstelling toch weer aanwezig. Peter was er gelukkig bij toen ze belden en die heeft me direct opgevangen toen de tranen over mn wangen biggelden. Dus toch…

Vrijdag 27 maart 2020

Vrijdag meld ik me rond 13 uur op afdeling E4VA voor de opname. Ik ga weer alleen de jodiumsuite in. De dame die maandag ook een scan had, hoefde geen kuur. (Gelukkig voor haar) rond 14 uur gaat de deur weer open. Ditmaal mag ik zelf een kamer uitzoeken. Ik besluit mijn ‘oude’ kamertje weer te nemen met uitzicht op de Martinitoren. Even later komen de heren van de NGMB met hun karretje aanzetten. De jodiumcapsule komt weer tevoorschijn en deze neem ik in. Vanaf dat moment ben ik weer radioactief.

Ditmaal kon ik me gelukkig wat beter voorbereiden en heb ik wat gerichter spulletjes meegenomen om me te vermaken de komende dagen. Ik besluit even een dutje te gaan doen en ik schrik pas om half 5 wakker 😱 ik beeldbel Peter en laat hem mijn onderkomen voor dit weekend zien. Het avondeten was er daarna ook al snel.

Na het eten even douchen en weer warm worden. Ik heb het nog altijd erg koud. Dit is een verschijnsel van het niet nemen van mn medicijnen. S’avonds heb ik lekker een serie op Netflix gekeken. Elité, een Spaanse serie, trouwens ook een echte aanrader! Rond 9 uur komt de verpleging een praatje met me maken. Later nog even gebeld met het thuisfront en mooi op tijd slapen. Dag 1 zit erop!

Dag 2 in de jodiumsuite

Kun je een keer uitslapen, ben je om kwart over 7 al wakker🙈 mijn ontbijtje staat er ook al. Ik besluit eerst even te gaan douchen en aan te kleden en ga daarna even ontbijten. De vorige keer had ik er niet zoveel zin in, maar ditmaal ben ik gaan fietsen op de hometrainer. Ik denk dat dit door de revalidatie komt dat ik het misschien toch nog leuk ga vinden. Na 20 min fietsen besluit ik dat het genoeg is. Ik ga nog even een stukje serie kijken. Nogmaals, echt een aanrader, verslavend om te kijken. Als mn lunch word neergezet ga ik even eten.

S’middags even met mn diamond painting aan. Die ligt er al een poosje en normaal gun ik mezelf er nooit geen tijd voor. Heerlijk een paar uurtjes met steentjes plakken in de weer.

Eind vd middag ga ik nog even op bedje een slaapje doen. Tot het eten er is.

Wanneer de zon weer onder gaat in de mooie maar vooral rustige stad Groningen, is de avond alweer aangebroken. Ik heb even een beeld belronde met de familie en vrienden. Ze willen allemaal even weten hoe t met me gaat en hoe groot mijn paleisje voor het weekend is. Daarna nog weer een paar uurtjes serie kijken. Weer besluit ik op tijd op bed te gaan. Gelukkig een uurtje minder in de suite want vannacht gaat de klok een uur vooruit. We gaan de zomertijd in!

Zondags wel lekker uitgeslapen, nieuwe tijd pas om half 11 wakker😱 nou ja, t maakt niet uit. Ik hoef tenslotte toch niks hier. Ik besluit mooi nog even in mn pyjama te blijven rondlopen en eet rustig mn ontbijtje/brunch/lunch op. Daarna even douchen en in de kleren! Echt een lazy sunday! De rest vd middag kijk ik serie op netflix. S’avonds heerlijk aan de pasta! Hier had ik nog wel 2 borden van gelust. Zo lekker!😋

Na het eten nog even wat fotootjes van het mooie zonnige uitzicht maken

Ik blijf nog even een poosje in de vensterbank voor het raam naar buiten turen. Wat is die stad mooi zeg en overal zie je steeds wel weer nieuwe dingetjes! Dan nog maar weer een lekker warme douche nemen en al die radioactiviteit van me afspoelen! Hopelijk mag ik dan morgen weer fijn naar huis! S’avonds bel ik nog even een rondje beeld en kijk ik een film. Wederom mooi op tijd op bedje, dan ist eerder morgen (zei mn mams altijd als ik jarig was de volgende dag)

Maandag 30 maart 2020

Ik heb geslapen als een blok! Wel had ik de wekker gezet om op tijd mn spulletjes in te pakken en gedoucht en wel klaar te staan als de verpleging komt meten of ik naar huis mag. Eerst om half 10 zwaait de deur open. Het is een witte jas, maar niet de meetdienst. Het is de internist/endocrinoloog. Die verteld me dat dokter Brunet met zwangerschapsverlof is en dat hij het gaat overnemen. Volgens mij heet hij meneer de Boer, maar zeker weten doe ik het niet. Hij vraagt hoe het gegaan is en ik vertel dat alles prima is en dat ik hoop dat ik naar huis mag. Ik moet wachten op de meetdienst. Wanneer de internist zich om wil draaien staat de meetdienst achter hem. Ik maak nog een grapje: 1,5 meter he😋 ze kunnen mijn grapje wel waarderen. De internist vertrekt en de meetdienst komt met de stok om me te meten. De straling is onder de 10, lager nog, 5 zelfs! Dit betekent dat ik naar huis mag! Hij vraagt of ik nog iets moet inpakken en ik vertel dat ik er al klaar voor ben. Ik mag meteen meelopen op gepaste afstand uiteraard , voor mn ontslag. Beneden aangekomen bel ik de taxi op. Dit gaat ongeveer een uur duren.

Beneden in de centrale hal is het rustig. Dit komt natuurlijk door de coronamaatregelen. Ik besluit even een sigaretje te roken (Ja ik weet het, dom, dom al 3 dagen niet gerookt en dan steek je er weer een op) ik had er zin in! Wanneer ik weer binnen stap in de centrale hal krijg ik bijna ruzie met de gastvrouw van het ziekenhuis. Mevrouw wilt u uw handen wel even ontsmetten met alcohol? Dus ik zeg nou nee, ik heb mn handen onder de alcohol gehouden toen ik naar buiten ging. Ik ben daarna met niemand in contact geweest en heb niks vast gehad behalve een sigaret. Mn handen zijn compleet kapot en uitgedroogd van al het wassen en ontsmetten. Die mevrouw word steeds bozer. En ik weiger toe te geven. Maar ik weet niet waar u allemaal geweest bent zegt de dame. Ik vertel haar dat ik net 3 dagen in quarantaine/isolatie heb gezeten in het zkh, en dat mn temp gemeten is bij het verlaten van de afdeling. Ik moest dan maar in dat hoekje(ze wijst me een plek aan) gaan zitten en mocht daar niet meer weg tot de taxi er is. Een beetje bozig loop ik weg bij dr. Wat een onzin!! Gelukkig komt mn taxi al sneller dan verwacht.