Het is eind juni als ik een telefoontje krijg van het Beatrixoord in Haren. Inmiddels staat de revalidatie alweer stil sinds half maart vanwege de COVID-19. Aan de andere kant van de lijn hoor ik dat de revalidatie weer opgepakt zal gaan worden met ingang van volgende week. Ik heb nog 6 weken tegoed en mag deze, weliswaar met de nodige aanpassingen, gaan afmaken.
Omdat ik inmiddels alweer 5 dagen per week aanwezig ben in mijn salon, wordt dit wel een hele verandering in mijn patroon om weer 2 dagen in de week naar Haren te gaan. In overleg met mijn coach besluit ik alleen op donderdag verder te gaan en de dinsdag te laten schieten.
Donderdag 8 juli 2020
Ik heb besloten om voor het eerst sinds ik ziek ben geworden met de eigen auto naar Haren te rijden en geen gebruik van de taxi te maken. Ruim een uur en bijna 80 kilometer verder kom ik aan in het Beatrixoord. De ingang is aangepast en ik moet me melden bij een balie waar mijn naam op de lijst staat. Ik loop door naar de ruimte waar we een groepsbehandeling hebben over coaching en energie. Hier leer ik vooral hoe ik mijn dag goed in kan delen ten opzichte van mijn vermoeidheid die maar niet weg lijkt te gaan. Een heel interessant onderwerp, waar ik veel van kan leren.
Wat ook erg fijn is, ik zie mijn lotgenoten op de revalidatie weer. Inmiddels zijn we wel redelijk close geworden en in de corona tijd hebben we een groeps app opgezet om op die manier toch van elkaar op de hoogte te blijven. We praten bij als we door de gangen naar boven richting de hometrainers lopen. Tijdens het fietsen kletsen we bij.
Na een uurtje zijn we allemaal bekaf. Dit is natuurlijk niet zo gek, omdat het sinds maart al stil gestaan heeft. Daarna hebben we een kwartiertje pauze om ons nogmaals uit te sloven, ditmaal in de grote sporthal.
Vanwege de corona kunnen we helaas geen groepsactiviteit doen en gaan mogen we zelf kiezen wat we willen doen. Ik besluit te gaan tennissen. Dit omdat ik het nog nooit gedaan heb en het me wel leuk lijkt. Na een paar keer een balletje tegen de muur aan slaan, ga ik met de begeleiding overspelen. Ik heb er lol in, al ben ik wel moe. Dan zit het er alweer op en stap ik best wel een beetje vermoeid weer in de auto naar huis. Heerlijk om dit weer te kunnen en mogen doen, al merk ik wel dat het alweer een poos geleden is en dat ik weer wat moet wennen.
De weken erop vliegen voorbij en wekelijks leer ik meer over mezelf en mijn eigen lijf, maar vooral waar mijn grenzen liggen. Ook wordt de band steeds sterker met de andere dames in de groep. Inmiddels is de app omgedoopt als “Beababes”, vernoemd naar Beatrixoord waar we elkaar hebben leren kennen. We besluiten na de revalidatie contact te houden. Het is toch wel heel fijn om lotgenoten te hebben die begrijpen wat je doormaakt. Ik heb een klein cadeautje gemaakt voor de dames om afscheid te nemen.
De laatste dag van mijn revalidatietraject bestaat uit een test en een gesprek met mijn coach Inge. Ik doorsta de test met vlag en wimpel en mag de revalidatie verlaten. In het gesprek komt van alles aan de orde; heb je nog behoefte aan begeleiding op bepaalde fronten en wat heb je geleerd?
Ik heb alle begeleiding en mijn lotgenoten bedankt voor de heftige maar toch ook wel fijne tijd bij het Beatrixoord.
Dit hoofdstuk is nu afgesloten, door naar het volgende…
Lexie blogt 
Respect!
LikeGeliked door 1 persoon